We zijn gejost. Of gesjareld. De klos. Verneukt. Gepakt. Door teringhoeren, paardenlullen, zeikers of kutwijven. “Djiezes man, gefuckt van hier tot ginder” als ik de laatste kreten mag geloven. Niets nieuws onder de zon, denkt u. Natuurlijk worden we geringeloord van hier tot in Tokio. Gesodemieterd. Ethisch verkracht. Je moet al naïef zijn om een andere mening te hebben. Misschien ben ik dat dan wel. Krachttermen, het went maar niet Toch kan ik er maar moeilijk aan wennen. Aan de boodschap, maar vooral aan de krachttermen. Die ik hoor tijdens… Read more Zin in een zenzomer →
Sommige mijlpalen in je leven kan je niet voorbij zonder ze te vieren. Ik heb het dan over werkelijk belangrijke, speciale gebeurtenissen. Grenzen die je verlegd hebt voor jezelf. Wendingen die jouw leven (weer) kleur hebben gegeven. Momenten die de moeite waard waren. Waarvan je in meer of mindere mate de invloed nog steeds ervaart. Iets waar je bijzonder fier op bent Het kunnen zowel eerste als laatste keren zijn. De eerste kus of het afscheid van een destructief mens. Het begin van een positieve gewoonte, het einde van een… Read more Waar ik bijzonder fier op ben … →
Soms moet het vanzelfsprekende eens gezegd. Hoewel. Wat voor de ene evident is, zal dat voor een ander niet zijn. Omdat ik niet in herhaling wil vallen, laat ik dit meestal achterwege. Er is immers zoveel te zeggen en zo weinig tijd en energie. Zoals dat wat ik zeg of schrijf alleen maar weergeeft wat ik denk, zeg, ervaar, voel en beleef. Als ik over mijn autismebeleving spreek of schrijf, hoeft dat (vanzelfsprekend) niet op te gaan voor de hele of zelfs maar een deel van de groep mensen met… Read more Vanzelfsprekend →
Ik heb het gevoel dat ik in een andere wereld leef. Dat ik mij voortdurend aan “de wereld” moet aanpassen terwijl ik dat niet kan. Ik beschik gewoon niet over die capaciteiten. Ik begrijp “Dé wereld” niet en niemand begrijpt mijn wereld. Ik word dikwijls kwaad op mezelf en hoop het nu eindelijk geleerd te hebben en anders te gaan doen of denken. Maar het gebeurt niet. Ik WIL het anders! Ik zou er alles voor geven. Maar ik KAN het niet anders. Ik mis linken. Ik begrijp de wereld… Read more De tragiek der schreeuw →
Alles kan beter. Dat was de rode draad op school tussen mijn zesde en negentiende. Dat werd stevig op het hart gedrukt, in de oren geknoopt en in onuitwisbare inkt getatoeëerd. Nog niet op de huid, maar alleen omdat tatoeages alleen voor onderkruipsels waren. Wij, daarentegen, waren Gods kinderen. Neem dat vooral niet te letterlijk, zei mijn moeder toen ik dat thuis vertelde, je bent gewoon een jongen zoals alle anderen. Kan je écht niet beter? Gods kind of gewoon een zoon … in die tijd was ik niet zo… Read more Niet perfect, toch geprobeerd →
‘Wie zich eenzaam voelt, is niet alleen’. Het staat op een affiche die jaren geleden op school hing. Wereldvreemden Uit een klasdiscussie van vroeger herinner ik me nog dat eenzame mensen gewoon geïsoleerde zonderlingen waren. Eenzame mensen sloten zich immers thuis op om veel te ernstige boeken te lezen, naar klassieke muziek (opera en belcanto) te luisteren, katten te kweken of in hun tuin te wroeten. Of ze gingen zich bezatten in donkere kroegen of cafés, rokerige holen van verderf, waar alcohol werd gedeald. Wie gezond van lijf en verstand… Read more #Ananas (4): Iets doen aan eenzaamheid →
Zolang ik al leef, heb ik de indruk dat in deze samenleving woorden die verwijzen naar lichaamsdelen overheersen. In het bijzonder wanneer mensen willen verwijzen aan werkpunten of defecten. Wie niet goed is in ellebogenwerk, steeds de vinger (te sterk) op de wonde legt of het hart op de (soms te scherpe) tong heeft liggen, heeft het duidelijk niet gemakkelijk in onze samenleving. Erkend of bot? De mate waarin we fingerspitzengefühl hebben, bepaalt volgens mij sterk hoe we in de samenleving staan. Of we erkend, gewaardeerd, verstaan worden. Of toch… Read more Fingerspitzengefühl →
‘Koken kost geld’. Wie een maaltijd bereidt, heeft er veel voor over. Voorbereidingstijd. Dure energie. Een EHBO-kist. De juiste pan, of een oven, als je het groots ziet. Cholesterol of veggie-ziekte. Kippen, als je restjes hebt. Of een diepvries, om te bewaren tot de vuilnisman komt. Een zoektocht naar korting. Of samen kopen met anderen. Zeg nu zelf: is een opwarmmaaltijd van een topchef niet veel lekkerder (en gezonder)? Reken uit en gun u verrukkelijke goulash van Peter Goossens. Zoals Olli Rehn zegt: ‘Cooking means cutting’. Met risico’s als vingers… Read more ‘Koken kost geld’ →
Tistje 