Maksim, een vijfenvijftigjarige man, vertelt over zijn leven als autistische man zonder de vaardigheid om sociale ‘scripts’ te begrijpen. Ondanks zijn professionele bekwaamheden voelt hij zich vaak een buitenstaander en ervaart de eenzaamheid van het niet kunnen maskeren. Hij verwacht beterschap van de samenleving.
1000 vragen aan jezelf nummer 97 met vragen over toeteren, topdagjes, de kracht om te doen wat je doet, welke vraag ik mis, wat ik zou doen mocht ik een kat zijn, wat er veranderd is sinds vorige keer, en welke feedback ik het liefst hoor.
Over het leukste bij het winkelen in de supermarkt, het knopjes drukken … een van mijn preoccupaties, in 100 woorden beschreven.
Een greep uit de zeer uiteenlopende, positieve en minder positieve reacties die ik via mail en diverse sociale media ontving over mijn blog …
Hoe het me lukt zo positief te blijven, ondanks alles? ‘Hoezo positief’ is mijn eerste reactie op die vraag. Of liever ‘waarom zegt u ‘zo positief”? Dat geeft mij de indruk dat ik overdreven vrolijk ben in vergelijking met wat ik in het leven heb te dragen. Ooit kreeg ik na een voordracht te horen dat ik op een meer respectvolle en ingetogen wijze over autisme mocht spreken. Dat het om een ernstige aandoening ging. Dat er teveel gelachen werd tijdens mijn uiteenzetting. Toch lag dat volgens meer aan verrukkelijke… Read more #Ananas (6): De kracht om positief te zijn →