In deze blog ga ik in op een opinieartikel in De Standaard naar aanleiding van wereldautismedag, van een socioloog. De discussie over cultuur en sociale regels benadrukt dat expliciete afspraken niet slecht zijn, maar noodzakelijk voor rechtvaardigheid, vooral voor autistische en andere neurodivergente personen. Terwijl sommigen nostalgisch terugkijken naar impliciete normen, ervaren anderen, zoals ik als autistisch persoon, die als schadelijk. Duidelijke, concrete gedragsregels bieden juist veiligheid en erkenning voor eerder gemarginaliseerde stemmen.
Het gerecht dat me terugbrengt naar mijn jeugd is ongetwijfeld Lapkoes. In deze blog beschrijf ik waarom.
In deze blog een herinnering aan de zomerse middagen die ik doorbracht met mijn flamboyante tante in haar strandhokje die ze ‘cabine’ noemde.
Sinds kort ben ik ingetreden in de groep medioren, inclusief grijs haar en bijkomende verwachtingen. Deze tekst is een beschouwing over het begin van het verouderen.
Throw momma from the train. Op dat gespreksonderwerp, een film met Danny De Vito & Billy Crystal uit 1987, kwamen een kennis en ik tijdens een gesprekje op de trein naar het congres van de Vlaamse Vereniging Autisme. We waren in een nostalgische bui, en mijmerden over vroeger. Over het beeld dat we hadden over de moeders van andere autisten, een beeld dat later gelukkig is bijgesteld.
Nummer negentien in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Of ik terug naar vroeger zou willen? Hoe egocentrisch ik ben. Hoe cool ik ben. Of ik mij wel eens buitengesloten voel? Waar ik wel eens over pieker. Hoe ik de toekomst zie. Wat me in de smaak valt bij iemand die ik graag heb. Op wie ik het meest lijk. Hoe ik het liefst de avond doorbreng en hoe onafhankelijk ik in het leven sta.
Tistje 