Geen moeders van de trein duwen alstublieft … autisme en vroeger

geen-moeders

Throw momma from the train. Op dat gespreksonderwerp, een film met Danny De Vito & Billy Crystal uit 1987, kwamen een kennis en ik tijdens een gesprekje op de trein naar het congres van de Vlaamse Vereniging Autisme. We waren in een nostalgische bui, en mijmerden over vroeger.

Weet je, vroeg mijn kennis op een bepaald moment, wat mij enorm opviel toen ik pas met andere mensen met autisme in aanraking kwam? Nee, antwoordde ik, dat wist ik natuurlijk niet. Dat de meeste van die autisten amper nog contact hadden met hun ouders of ermee in conflict waren, antwoordde hij. Dat ze afscheidsbrieven, soms zelfs afscheidsboeken, hadden geschreven. Dat ze hen niet meer wilden horen of zien. Of dat zeiden ze toch. Of dat het andersom was, dat hun ouders of familie geen contact meer wilden met hen. Tenzij ze hun autisme afzwoeren, of een ander levenshouding gingen aannemen.

Er waren toch mensen met autisme die nog goed overeenkwamen met hun ouders,  vroeg ik hem. Ja, zei hij, degene die ook met hulpverleners beste maatjes waren, of die van de wereld niet afwisten. Of die, zoals wij, geluk hebben gehad met hun ouders. Maar die waren toch in de minderheid hoor. Sommige hulpverleners gingen er ook vanuit, zei mijn kennis, dat je een folie à deux of symbiose had als je wel goed met je ouders opschoot als autist.

En toen kwam de film ter sprake, die waarin Danny De Vito met zijn schrijfleraar een deal sluit: als ik jouw ex vermoord, vermoordt jij mijn moeder. We hadden hem beiden gezien, die hilarische film. Toen we beiden zestien waren, en we droomden over … nou ja, over niet veel meer dan niet meer de ene na de andere dag moeten overleven. Of van zelf de regels mogen maken, en de beloningen en de uitzonderingen.

Throw Momma from the Train is natuurlijk vooral hilarisch omdat die groteske moederfiguur maar niet vermoordbaar blijkt. Ze blijft maar terugkomen, als onkruid dat maar niet wil vergaan. Al is de film ons zo bijgebleven omdat wij – zij het zonder het van elkaar te weten – dachten dat al die andere autisten wel zo’n moeder gehad moeten hebben. Zoals in het filmpje hieronder. Zoveel jaar later weet ik gelukkig dat het heel anders zit. Dat wij dus niet de enige lieve moeder met autisme hebben. Gelukkig maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s