“Beter te weinig ondersteuning dan teveel want dat is betutteling.” Daar ben ik het in zekere mate mee eens. Beter beperkte goede ondersteuning dan teveel ondersteuning die het leven ongevraagd of ongewenst van mij overneemt. Natuurlijk heb ik een bloedhekel aan mensen die mij behandelen als een klein kind, problematisch geval of iemand die geen keuzes kan maken. Maar te weinig ondersteuning – zodat mijn leven alleen nog bestaat uit geworstel, depressie en conflicten – is ook niet goed. Veel mensen hebben op dit moment geen of te weinig ondersteuning.… Read more Teveel, te weinig, net genoeg … →
De enige echte hulp voor volwassenen met autisme komt van andere mensen met autisme. Een krasse stelling en niet zo eenvoudig te beantwoorden. Ongemakkelijke stellingen Ze verscheen onlangs in het tijdschrift van Autisme Centraal en is aangebracht door iemand met autisme. In een rubriek waar stellingen als ‘Je kan pas vooruit als je je autisme aanvaardt‘, ‘Zoveel mogelijk mensen moeten weten dat je autisme hebt, dus vertellen maar’ en ‘Als je autisme hebt, moet je op tijd je toekomst plannen’ al de revue passeerden. De intentie van dit soort stellingen… Read more Enige echte hulp? →
Onafhankelijk leven, het is niet alleen de naam van een budgethouders-vereniging, maar ook een doel waar ik zoveel mogelijk naar streef. Enerzijds is dat raar. Want ik heb het gevoel vanuit mijn autisme autonomer te leven dan de meeste mensen om me heen. En anderzijds is het een utopisch idee. Omdat ik elke dag ervaar dat ik, vaak tot mijn spijt, nog sterk afhankelijk ben van anderen. Zwart/wit In de rubriek ‘Wit of zwart, juist of fout’ focust Autisme Centraal in het maart-nummer op één aspect van dat onafhankelijk leven,… Read more “Wie autisme heeft kan niet zelfstandig wonen” →