De eerste kleuterklas is een schok, ons kind beleeft dat jaar als een vis op het droge. Problemen op school. Wachtlijsten. En nog eens wachtlijsten. Diagnose. Moeilijke beslissingen, meedogenloze administratie, onervaren professionelen. Maar ook empatische en competente professionelen. Het medisch model van handicap met zijn meetbaar defect is heel sterk aanwezig in de Vlaamse School. Meten is weten en meten betekent testen en wel vanaf het kleuteronderwijs. (…) In de jaren 70 was ons schoolrapport een klein gedrukt boekje met naast punten voor werken en lessen ook punten voor gedrag,… Read more Een vierkante pen in een ronde school →
Sommige autisten brengen hun dagen stil door, in zichzelf gekeerd, afkerig voor elke vorm van contact. Anderen ravotten de dag door, terwijl de wereld aan hen voorbij vliegt. Sommige autisten leren het maar niet om dankbaar en beleefd te zijn, anderen zijn zo rad van tong dat je de indruk krijgt dat ze de zinnen die ze spreken ook echt verstaan. Sommige autisten lachen en kletsen zonder op te houden, anderen zijn van weinig woorden en zeer nuchter. Sommigen autisten zijn wanhopig en vervuld van melancholische gedachten, voor anderen is… Read more ‘Hoe fladder je als je geen aanleg hebt om te fladderen?’ →
Wanneer het licht me stoorde, was ik allergisch aan de zon. Wanneer de geuren me overweldigden, had ik een gevoelige maag. Wanneer ik slechts welbepaald voedsel at, was ik kieskeurig. Wanneer ik niet kon afwijken van mijn ‘rigide’ routine, was ik koppig. Wanneer ik dacht dat ik slimmer was dan mijn leraren, was ik vervelend. Wanneer ik niet kon verdragen dat bepaalde stoffen mijn lichaam raakten, werd ik een prinsesje of een popster genoemd. Wanneer ik gilde en schreeuwde, was ik een verwend joch dat een pak slaag verdiende. Wanneer… Read more ‘Wanneer ik naakt rondliep, zag niemand het’ →
Autisme is een verschrikkelijke, levenslange stoornis, maar er is geen betere tijd als de onze om persoon met autisme te zijn. Iemand met een diagnose autisme heeft tegenwoordig immers meer toegang tot ondersteuning en kansen op scholing dan ooit tevoren. Dat leidt ertoe dat er ouders zijn, van wie de kinderen zeldzame genetische aandoeningen hebben, met beperkingen op sociaal vlak en taalvaardigheid of verstandelijke beperkingen, zoals het Syndroom van Down, die erop aandringen dat hun kind de diagnose autisme krijgt. Hoewel de vroegste schrijvers over autisme nooit hadden durven dromen… Read more ‘Geen betere tijd als deze om autistisch te zijn’ →
Hoe het me lukt zo positief te blijven, ondanks alles? ‘Hoezo positief’ is mijn eerste reactie op die vraag. Of liever ‘waarom zegt u ‘zo positief”? Dat geeft mij de indruk dat ik overdreven vrolijk ben in vergelijking met wat ik in het leven heb te dragen. Ooit kreeg ik na een voordracht te horen dat ik op een meer respectvolle en ingetogen wijze over autisme mocht spreken. Dat het om een ernstige aandoening ging. Dat er teveel gelachen werd tijdens mijn uiteenzetting. Toch lag dat volgens meer aan verrukkelijke… Read more #Ananas (6): De kracht om positief te zijn →
Onze samenleving kent een snel groeiende, problematische handicap, die goede banden binnen families en gezinnen smeedt en slechte verbreekt, die mensen ertoe noopt op een duidelijke en directe manier met elkaar te communiceren, die betekenisloze sociale interactie tot het minimum herleidt, die mensen tot het uiterste stimuleert om over zichzelf te leren en die ons tegelijk aanzet om er samen een betere wereld van te maken. Deze handicap wordt autisme genoemd – en ik kan niet inzien wat er verkeerd aan is, toch? Je kan niet geloven hoe blij ik… Read more Autisme als aanzet tot een betere wereld →
Tistje 