Een autismespectrumstoornis verdwijnt niet door therapie. Maar hoe jonger de begeleiding van de kinderen begint, des te groter de kans dat hun taal zich goed ontwikkelt en dat ze later zelfstandig zijn. (…) We weten niet of de hulp die gezinnen krijgen wel goed is. De methoden waarmee de centra werken verschillen nogal. Wie zich op welke methode baseert, en of die wel rekening houdt met wetenschappelijke inzichten, controleert niemand. Het is een jungle waar iemand de ouders doorheen zou moeten gidsen. (…) Niemand heeft een overzicht van welke hulp… Read more ‘Kinderen met autisme blijven in de kou staan’ →
Mijn oudste kleinzoon is geen gewone jongen. Hij heeft geen taal. Hij is niet doof, hij kan wel woorden nazeggen, sommige woorden begrijpt hij ook wel, maar we weten niet of hij daarmee denkt zoals wij dat doen. Hij leeft in een eigen wereld, maar is geen ‘echte autist’, want hij toont allerlei soorten van positieve betrokkenheid op zijn omgeving. Wat hij wel is of heeft is nooit benoemd. Bunna Ebels – Hoving in Geschiedenis als metgezel: confrontaties met een vak 1950-2010 (Uitgeverij Verloren b.v.)
Je roeping volgen was goed voor je geestelijke gezondheid, zo heette het, maar een praktischer voordeel was dat het je een duidelijk doel verschafte en richting aan je leven gaf. Misschien is het daarom ook nu nog zo aantrekkelijk lijkt ‘een roeping’ te hebben, hoewel het concept inmiddels zijn religieuze lading heeft verloren en eerder aangeeft hoe we ons onweerstaanbaar aangetrokken kunnen voelen tot een bepaalde bezigheid waarin we volkomen opgaan. Een roeping behelst doorgaans een vastomlijnd doel dat een diepere zin aan het bestaan verleent en ons het pad… Read more Autismeonderzoek : een roeping als een ander →
Jammer genoeg waren de meeste van mijn medeleerlingen in het secundair onderwijs chaotisch en onberekenbaar en pestten mij vaak, lachten mij uit of sloegen mij. Ze vonden altijd wel iets om mijn ergernis op te wekken of mij boos te maken, vermoedelijk omdat ik anders was dan alle anderen en mijn eigenaardigheden had. Aan de universiteit was het schoolse aspect van de studie relatief eenvoudig aan te pakken. Het hele gebeuren errond echter was veel moeilijker, want ik doorzag veel van de sociale en universitaire regels niet. Ik gebruikte vaak… Read more ‘Onverstaanbare omwegen om tot resultaten te komen’ →
In mijn jeugd moest ik cursussen volgen om te leren met normale mensen om te gaan. Hoe ik de geluiden die jullie doen moet interpreteren. Lachen bijvoorbeeld. Medisch en klinisch gezien heb ik geen gevoel voor humor. Mensen zeggen vaak dat ik als een robot klink. Zelf kan ik dat niet beoordelen. Een dan heb ik nog een blindheidssyndroom als het gaat om het herkennen van gezichten. Met andere woorden: als mensen lachende geluiden maken, moet ik mezelf influisteren dat ik niet bang hoef te worden. Ik heb meer dan… Read more ‘Je kunt neurotypische mensen altijd naar hun werk vragen’ →
We veronderstellen dat jongeren met autisme wel technisch kunnen liegen, maar dat ze het moeilijk hebben met de relationele component ervan. Liegen om iets te verkrijgen of te ontlopen kunnen ze wel. Maar een leugentje om bestwil of ter verbetering van het eigen imago is moeilijker. Deze manier van liegen is immers subtieler en vraagt meer relationeel doorzicht. Ilse Aerts & Peter Buys in Mijn zelfportret: groepswerk rond zelfbeeld voor adolescenten met autisme (Garant, 2011)
Het labelen van kinderen met een moeilijker gedrag is een booming business. Bij ADHD duiken almaar nieuwe varianten van aandachtsuitval op, en over autisme zeggen psychiaters dat dit blijkbaar in het Vlaamse leidingwater zit. Laurent Burssens, voormalig directeur VAPH in Knack, 11 september 2013
Het heeft iets van een houten kop zoals je die ziet in een etalage van een kledingwinkel. Geen beweeglijk voorhoofd met kans op rimpels, geen wangen die je zou willen… Read more Een constructie van gelaatstrekken →
Tistje 