Ik sta niet graag op foto’s. Ik las wel de thesis van Maia K. Huddleston, die onderzoekt fotografie van autistische mensen. Ze pleit ervoor dat deze individuen niet alleen voorwerp van studie zijn, maar ook een verhaal en identiteit hebben en ook het recht hebben niet gefotografeerd te worden of foto’s te verscheuren. Huddleston benadrukt respect en toestemming tijdens fotosessies, en bekritiseert schadelijke opvattingen over autisme, waarbij ze pleit voor bewustzijn over hun menselijke waardigheid.
Johan, Marie, Peter, Anne, Lars, Els, Tom, Sophie, Mark en Emma zijn allemaal gepassioneerde individuen met unieke interesses. Van het zich onderdompelen in de natuur tot het nastreven van technologische vooruitgang, en van het ondernemen van sociale activiteiten tot het zich verdiepen in geschiedenis, kunst en wetenschap, iedereen vindt vervulling en vreugde in zijn persoonlijke bezigheden en haalt het beste uit zijn zomers.
Een impressie van een zondagmiddag, en de vreemde kloof die ik ervaar tussen foto’s en film en werkelijke belevenis
Heb je er wel eens over nagedacht wat jouw ‘beste kant’ is? Telkens er een stukje tekst of interview van mij verschijnt in een tijdschrift, krijg ik die vraag. U denkt misschien dat ze interesse hebben in mijn talenten. Meestal is dat niet het geval. Het heeft meer met mijn lichaam te maken. Hoe dat zit, en hoe ik erop reageer, leest u in deze blog.
Als de tocht niet meer voert naar de plaats waar alles goed komt, wat houdt haar gaande? Wat maakt dat we onderweg blijven naar de bron van onze mosterd? Als het warm is, en mijn liefste en ik weer worden bevangen door zomerse gewoontes als pootje baden en ijsjes likken, duiken die vragen wel eens op uit mijn grijs-paarse hersenbrij. In deze blog ga ik verder in op deze vraag.
In de reeks ‘Vijf vragen aan …’ deze keer vijf vragen aan A-typist, vrouw met autisme en ondernemer.
Leesverslag van Zie wie ik ben van Cis Van Peer (Uitgeverij Lannoo, 2012)
Tistje 