In deze tekst schrijf ik over de complexiteit van onwetendheid en de implicaties van het vaak gebruikte “ik weet het niet.” Oorspronkelijk zag ik het als een teken van intellectuele nederigheid, maar deze houding blijkt soms bescherming te bieden tegen verantwoordelijkheid en betrokkenheid. Ik ontdek stilaan de waarde van onvolmaakte gedachten en communicatie, en heb geleerd dat echte groei voortkomt uit meer actieve deelname aan gesprekken, zelfs met imperfecte inzichten of ‘domme uitspraken’.
Is er iets waarvan je het gevoel hebt dat je er te oud voor bent geworden? is de vraag die ik vandaag krijg. Ja, natuurlijk, maar misschien is dat niet wat verwacht wordt als antwoord.
Citaat uit het mooie ‘Dagboek van een natuurjongen’ van Dara McAnulty, over zijn zelftwijfel en perfectionisme.
Lynn, vrouw met autisme in The Guide to Good Mental Health on the Autism Spectrum van Jeanette Purkis, Dr. Emma Goodall & Dr. Jane Nugent (Jessica Kingsley Publishers, 2016) over hoe ze vroeger zeer perfectionistisch was, en na een voorval op school tevreden is met goed genoeg en zich nu veel veerkrachtiger voelt.
“Ik heb een ander leven dan ik voor mezelf gedacht had. Ik begrijp hoe het had kunnen zijn. Ik wilde slimmer zijn dan het leven en alles uitdenken. Ik heb volmaaktheid geëist. Even had ik het bijna. Alsof het leven mij voor de gek gehouden heeft. Waarom ben ik in mijn hoofd gaan wonen?” – Matthijs van der Meer in ‘De Regels van Matthijs’ (een documentaire van Marc Schmidt)
Alles kan beter. Dat was de rode draad op school tussen mijn zesde en negentiende. Dat werd stevig op het hart gedrukt, in de oren geknoopt en in onuitwisbare inkt getatoeëerd. Nog niet op de huid, maar alleen omdat tatoeages alleen voor onderkruipsels waren. Wij, daarentegen, waren Gods kinderen. Neem dat vooral niet te letterlijk, zei mijn moeder toen ik dat thuis vertelde, je bent gewoon een jongen zoals alle anderen. Kan je écht niet beter? Gods kind of gewoon een zoon … in die tijd was ik niet zo… Read more Niet perfect, toch geprobeerd →
Tistje 