‘Altijd op zoek om te bewijzen dat ik eigenlijk een bedrieger ben’ … autisme en reflectie

Als autist ben ik perfectionistisch en altijd op zoek naar manieren om te bewijzen dat ik eigenlijk een bedrieger ben, een mislukking. Er zijn zat mensen die beter in het plaatje passen dan ik, die grotere aantallen volgers op sociale media hebben en de juiste dingen zeggen en de juiste verschijning hebben, die opkomen voor de natuur en fulmineren tegen klimaatverandering. Ik heb altijd geloofd dat ik ergens voor opkwam en begon het idee te krijgen dat mijn stem werd gehoord. Ik dacht dat ik op mijn eigen manier voor de natuur streed, door dingen plaatselijk te doen, op school en dat ik een bijdrage leverde aan de wetenschap door data bij te houden en mee te doen aan demonstraties. Het past niet bij mij om overal statistieken te gaan herkauwen over de verschrikkingen die de natuur worden aangedaan, want die liggen buiten het terrein van mijn eigen ervaringen. Het maakt me wanhopig en ik wil alleen nog maar mijn hoofd begraven. Wil dat zeggen dat ik zwak ben? Oppervlakkig? Betekent dit dat het mij niet kan schelen? Als ik mezelf daarom uitschakel, waarom zouden anderen dan luisteren? Ik pas er gewoon niet in. Ik ben niet zo’n soort persoon, mijn lichaam en geest laten dat gewoon niet toe. Ik moet mijn beperkingen accepteren, of misschien mijn sterke kanten. Ik hoop dat ik kan helpen oplossingen te vinden, maar op dit moment heb ik het gevoel dat ik deel van het probleem ben.

Dara McAnulty in ‘Dagboek van een natuurjongen‘, uitgegeven bij Uitgeverij Balans (2021) (ISBN 9789463821414)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.