Spring naar inhoud

Tag: woorden

‘Geen gewone jongen’

Mijn oudste kleinzoon is geen gewone jongen. Hij heeft geen taal. Hij is niet doof, hij kan wel woorden nazeggen, sommige woorden begrijpt hij ook wel, maar we weten niet of hij daarmee denkt zoals wij dat doen. Hij leeft in een eigen wereld, maar is geen ‘echte autist’, want hij toont allerlei soorten van positieve betrokkenheid op zijn omgeving. Wat hij wel is of heeft is nooit benoemd. Bunna Ebels – Hoving in Geschiedenis als metgezel: confrontaties met een vak 1950-2010 (Uitgeverij Verloren b.v.)

‘We leven niet in onze eigen wereld’

We moeten voorzichtig zijn over wat we denken van en hoe we spreken over personen met een handicap. Eén voorbeeld is als we verwijzen naar wie autistisch, doof of blind is of een bepaalde andere wijze van bewegen heeft, alsof ze ‘in hun eigen wereld’ zouden leven. We kunnen er immers niet omheen dat we dezelfde wereld delen. We proberen ook allen iets te maken van de wereld waarin we leven en met de mensen waarmee we leven. We moeten er mee ophouden te zeggen dat mensen in hun eigen… Read more ‘We leven niet in onze eigen wereld’

Mijnheer Verrek en de (on)tevredenheid van anderen

Op het laatst van hun leven kennen mensen maar één woord meer. Dat woord zou veel meer over hen zeggen dan alle woorden in hun hele leven samen. In welke mate die theorie klopt, weet ik niet. Wel dat ik tijdens mijn periode als verzorger van ouderen een aantal mensen kende die telkens één woord blijven herhalen. Vereenzelvigd tot hun expressie Tot het verzorgend personeel hen er zo mee associeerde dat hun familienaam erdoor vervangen werd. Ze werden mevrouw ‘Koffie’, mijnheer ‘Halleluja’ of mevrouw ‘Icarus’. Zoals sommige mensen met autisme… Read more Mijnheer Verrek en de (on)tevredenheid van anderen

In 55 woorden

In een-twee-drie krijg ik weinig gezegd. Nooit op het juiste moment. Spijts het cliché, zeg ik toch: ik hou van jou. Onbeholpen zacht. Warm en koud tegelijk. Als jij kijkt, ik naar de grond. Als ik kijk, jij naar de lucht. Verlangend naar rakelings contact. In vertraagde herhaling. Even, in een zalige vlucht. Steeds opnieuw. Het programma Joos van de Vlaamse nieuwsradio Radio 1 organiseerde een wedstrijd ‘een verhaal in 55 woorden’. Verhalen schrijven lukt mij helaas niet zo goed, dus heb ik maar dit poëtisch stukje ingestuurd. Niet gewonnen… Read more In 55 woorden

De kunst nee te zeggen

In elke taal zijn de belangrijkste woorden meestal klein. Ja, bijvoorbeeld. Deze woorden zijn gemakkelijk te uiten, en ze vullen de lege ruimtes in onze wereld. Er is echter één woord – ook klein van omvang – dat we moeilijk vinden om uit te spreken: ‘Nee’. We zien onszelf meestal als genereus, begripvol en beleefd als we niet ‘nee’ zeggen. Omdat ‘nee’ beschouwd wordt als vervloekt, egoïstisch en allerminst spiritueel. Het geeft soms zelfs eens schuldgevoel ‘nee’ te zeggen of negatief te zijn. Wie zijn wij immers om iets af… Read more De kunst nee te zeggen