Spring naar inhoud

Tag: woorden

Een woordendieet … autisme en spreken

’s Nachts in mijn dromen verschijnt er wel eens een uitdraai van de woorden die ik de laatste veertig jaar heb geproduceerd. Vannacht was dat weer eens het geval. Een flatgebouw van 34 verdiepingen volgestouwd met flinterdun bijbelpapier. Op zijn minst. Het einde van de printopdracht heb ik niet mogen meemaken. Ik werd immers wakker door het geluid van mijn eigen printer.

B+E+G+R+I+P is meer dan 600 … #begripvoorautisme

Zes dagen lang schreef ik elke dag op een originele manier rond een letter van het woord B-E-G-R-I en P, een initiatief van de Vlaamse Vereniging Autisme en toonde zo mijn begrip voor mensen met autisme en hun omgeving. Hier stopt de challenge maar begrip loopt natuurlijk door. B+E+G+R+I+P is meer dan 600 woorden in 6 dagen. In deze post zet ik ze niettemin nog eens op een rij.

1000 vragen aan jezelf #50

Nummer vijftig, en in de helft van 1000 vragen aan jezelf, met dit keer vragen als naar welke feestdag ik elk jaar opnieuw uitkijk, waar ik maar niet aan toe kom in mijn leven, of wijsheid met de jaren komt, welke kleur ik mijn leven zou geven, welk woord ik jarenlang verkeerd heb gezegd, en wat belangrijker is: de reis of de bestemming.

1000 vragen aan jezelf #8

De achtste in de lange reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over woorden waar kriebels, in goede en minder goede zin, bij horen, over op tv komen, over datgene waar ik zenuwachtig voor ben, over wat thuis tot een thuis maakt voor mij, over wat en wie ik niet kan missen, wat mijn favoriete sprookje(s) zijn en wat voor humor ik zou hebben.

Echolalia ³

Echolalie of echolalia is een begrip uit de psychologie en psychiatrie. Het is het dwangmatig herhalen van woorden of zinnen van een gesprekspartner of een andere bron … dit is ook ik het bij mezelf interpreteer ..

‘Geen gewone jongen’

Mijn oudste kleinzoon is geen gewone jongen. Hij heeft geen taal. Hij is niet doof, hij kan wel woorden nazeggen, sommige woorden begrijpt hij ook wel, maar we weten niet of hij daarmee denkt zoals wij dat doen. Hij leeft in een eigen wereld, maar is geen ‘echte autist’, want hij toont allerlei soorten van positieve betrokkenheid op zijn omgeving. Wat hij wel is of heeft is nooit benoemd. Bunna Ebels – Hoving in Geschiedenis als metgezel: confrontaties met een vak 1950-2010 (Uitgeverij Verloren b.v.)

‘We leven niet in onze eigen wereld’

We moeten voorzichtig zijn over wat we denken van en hoe we spreken over personen met een handicap. Eén voorbeeld is als we verwijzen naar wie autistisch, doof of blind is of een bepaalde andere wijze van bewegen heeft, alsof ze ‘in hun eigen wereld’ zouden leven. We kunnen er immers niet omheen dat we dezelfde wereld delen. We proberen ook allen iets te maken van de wereld waarin we leven en met de mensen waarmee we leven. We moeten er mee ophouden te zeggen dat mensen in hun eigen… Read more ‘We leven niet in onze eigen wereld’