Het moment dat je iemand betrapt op een leugen. Dat ogenblik, dat Adam, het hoofdpersonage in de gelijknamige film, een personage doordesemd met autisme, zijn lief, zonder autisme, betrapt op een leugen, en dat niet zomaar neemt. Maar hoe zou je in zo’n geval zelf reageren? Ik vraag het mijn publiek van jongeren en mensen met een jonge inborst wel eens wanneer ik het heb over mijn autismebelevingen. Gelukkig kom ik het zelf niet vaak tegen, maar in deze blog bundel ik mijn ervaringen en de reacties van mijn publiek
Einde mei zijn er verkiezingen in ons land. In deze blog bespreek ik de drie categorieën vragen over verkiezingen die in mijn mailbox kwamen: rond praktische ervaringen (rond stemmen) maar ook rond intelligentie als criterium om te kunnen/mogen stemmen, de rol van maatschappelijk engagement en of mensen met autisme niet veel te eerlijk en betrouwbaar zijn om met politiek bezig te zijn.
Lange tijd heb ik een gloeiende hekel gehad aan bewegen, spel waarbij beweging vereist was en sport in het bijzonder. Zeker als het sport of spel in groeps – of competitieverband was. Dat laatste is tot nu toe niet veranderd. Bewegen doe ik sinds enkele jaren wel meer. Hoe dat komt, en welke oplossingen ik vond, onder andere via de bewegingsdriehoek, vertel ik in deze blog.
Laura B. uit Lille is een van de ‘kotstudenten’ (studenten op kamers) die in het realityprogramma ‘Iedereen beroemd’ op Eén (VRT) gevolgd worden. Ze is in dit citaat uit het programma, in haar laatste week stage binnen de vroedkunde. Ze vertelt dat ze haar autisme steeds heeft willen verbergen, maar in de stage tegen bepaalde obstakels is aangelopen.
In een recente online bevraging van een marktonderzoeksbureau kreeg ik de vraag hoe ik me voorbereid op (zeer warme) zomerdagen en de eventuele last die deze kunnen bezorgen. In deze blog probeer ik vanuit eigen ervaringen met zomerse hitte daarop in te gaan.
In boeken, blogs en artikelen geschreven door volwassenen met autisme komt er meestal ook een stuk voor waarin wetenschappelijke verklaringen rond of theorieën over autisme worden besproken. Over de verleiding daartoe, de verwarring en misverstanden die daarrond bestaan probeer ik deze blog te schrijven. Daarnaast probeer ik aan te geven waarom dit vaak stigmatiserend is en onze aandacht weghoudt van wat cruciaal is, in de omgang met mensen met autisme, door beroepskrachten en van dichtbij betrokkenen.
‘Daar zou ik een boek over kunnen schrijven’ is een dooddoener, maar ‘zou je daar geen boek over schrijven’ heeft eveneens het effect dat ik niet meteen meer weet wat te zeggen. In deze tekst ga ik op beide uitspraken in en wat ik er in de praktijk doe.
Een persoonlijke tekst over verbondenheid en de lichtzinnigheid die ik bij mezelf en bij anderen merk bij het invullen van de betekenis van ‘wij’ en ‘ons’, iets wat ik minder goed aanvoel, en oproep om bij stil te staan.
Tistje 