We veronderstellen dat jongeren met autisme wel technisch kunnen liegen, maar dat ze het moeilijk hebben met de relationele component ervan. Liegen om iets te verkrijgen of te ontlopen kunnen ze wel. Maar een leugentje om bestwil of ter verbetering van het eigen imago is moeilijker. Deze manier van liegen is immers subtieler en vraagt meer relationeel doorzicht. Ilse Aerts & Peter Buys in Mijn zelfportret: groepswerk rond zelfbeeld voor adolescenten met autisme (Garant, 2011)
Wie op zoek gaat naar informatie op het internet, stoot op een overvloed aan informatie. Vaak goed bedoeld, zelden volledig en helaas ook soms volledig onjuist en ongenuanceerd. De website Participate! Autisme is voor mij een voorbeeld van een betrouwbare informatiebron. Met zowel beeld, geluid, zowel kennis van ervaringsdeskundigen als deskundigen van de tweede lijn. Zowel als inspiratie voor mijn eigen leven als om naar te verwijzen als ik ergens ga spreken over mijn autismebeleving. Martine Thys is projectmedewerker bij Participate! en komt als eerste aan het woord. Over wat… Read more Vijf vragen aan … Martine Thys van Participate! Autisme →
Gewoon wat tijd is wat ik vraag. Om te worden wie ik ben, mijn levensreis te maken, en de codes van de prijzen, die voor mij zouden zijn weggelegd tijdig te kraken. Wat tijd dus. Om mijn kleine hart moed in te spreken. Om, weliswaar schoorvoetend, eraan te beginnen. Zonder vrees en angst mezelf te verliezen, en voor het goede in het leven te kunnen kiezen. Wat tijd, om een net te kunnen weven. Dat me niet beknelt maar op tijd opvangt. Wat tijd, om niet te snel te moeten… Read more Gewoon wat tijd →
Het labelen van kinderen met een moeilijker gedrag is een booming business. Bij ADHD duiken almaar nieuwe varianten van aandachtsuitval op, en over autisme zeggen psychiaters dat dit blijkbaar in het Vlaamse leidingwater zit. Laurent Burssens, voormalig directeur VAPH in Knack, 11 september 2013
Hoewel ik nooit overga tot lichamelijke agressie, gebeurt het maar al te vaak dat ik snauw of schreeuw tegen mijn geliefden of mok en me loop op te vreten als ik mijn zin niet krijg. Ik herinner me hoe furieus ik was toen mijn zoon de diagnose autisme kreeg. Hoe ik als een razende tekeerging tegen de werkelijkheid. En dat ik, als ik me niet meer kon inhouden, al die opgekropte woede afreageerde op mijn vrouw – door haar te bekritiseren, veroordelen en beschuldigen (alsof zij nog niet genoeg aan… Read more Als een razende tekeer tegen de werkelijkheid →
Het heeft iets van een houten kop zoals je die ziet in een etalage van een kledingwinkel. Geen beweeglijk voorhoofd met kans op rimpels, geen wangen die je zou willen… Read more Een constructie van gelaatstrekken →
We zeggen tegenwoordig dat je kan zien welke gebieden anders zijn in de hersenen als iemand autisme heeft? Oké, we hebben dat gezien. Maar is autisme daarom een probleem? Autisme is een probleem omdat we in onze samenleving heel communicatief, heel extravert met elkaar willen omgaan. Daarom vallen mensen die minder communiceren, of die dat anders doen, meer op. Niet omdat ze een verschillend soort hersenen hebben. Ongetwijfeld zie je ook verschillen in de hersenen tussen mannen en vrouwen. Kan je daarom ook zomaar zeggen: we gaan een van die… Read more ‘Is autisme daarom een probleem?’ →
‘Het is vooral de maatschappij die het mij als persoon met autisme moeilijk maakt om mezelf te zijn.’ Je kan bij die stelling veel vraagtekens plaatsen, maar ze komt vaak terug op virtuele fora waar mensen met (een vorm van) autisme actief zijn. Je kan, net als een vroegere psychiater van mij, ook heel wat bezwaren hebben tegen het virtuele. Dat die mensen die op die fora en blogs actief zijn niet echt bestaan. Dat het schimmen zijn, geen subjecten met een mening, onvolwassenen, die hun kinderachtige weerstand spuien op… Read more Wat belet mij om mezelf te zijn? →
Tistje 