Nummer drieëndertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wie het meest zou huilen op mijn begrafenis. Of ik mijn tijd aan de juiste dingen en mensen besteed. Over hoe oud ik me voel. Over wat nog iemand van me weet. Over hoe ik was als kind. Over welke vraag of vragen ik al veel te vaak zijn gesteld. Of alles mogelijk is. Over hoe traditioneel ik ben. Over wie het meest invloed had op mij toen ik opgroeide. Tot slot ook in welk televisieprogramma ik zou willen komen mocht ik die kans krijgen.
Het lijkt onoverkomelijk dat het ter sprake komt. Onvermijdelijk, helaas. Zelfs in een gesprek dat op het eerste gezicht niets met het onderwerp heeft te maken. Dat ene zinnetje. Wat doe je nou eigenlijk in het leven? Er zijn zeker nog andere instinkers, maar deze verslaat de rest. In deze blog zet ik mijn strategieën om ermee om te gaan uiteen.
Nummer tweeëndertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over waar ik dankbaar voor ben, of ik vaak twijfel. Of er een boek is dat eruit springt dat me heeft beïnvloed, met welk gevoel ik op de stadsbus stap, wat het laatste was dat ik vierde. Verder wat me tegenhoudt om te doen wat ik wil doen, hoe spontaan ik ben, wie ik zou uitnodigen voor een feest ter ere van mezelf. Tot slot wat voor kledij ik draag bij het schrijven van deze blog en wat volgens mij het belangrijkste is in een liefdesrelatie.
Het overkomt me niet vaak dat ik bij de weinige televisie die ik kijk, meestal knuffelend met mijn lief, een gevoel van herkenning ervaar. Als het geen gevoelens van verwondering of verbazing zijn, dan vooral van bevreemding. De docureeks van de Britse antropoloog Sir Alistair N. in het VRT-programma Iedereen Beroemd is daar een uitzondering op. Hij maakt een fascinerend portret van de Homo Flandriens die in mijn en misschien ook in uw omgeving huist.
Nummer eenendertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over het natuurtalent dat ik zou hebben, wie in mijn omgeving onlangs positief veranderd zou zijn. Of ik mezelf wel eens betrapt heb op racisme, of ik mezelf fit vind, of ik financieel alles op orde heb. Of ik bij het wandelen wel eens mijn stappen tel, om welke redenen ik zou kiezen om te verhuizen. Of ik mezelf een zwart-witdenker vind. Tot slot over wat ik voel als ik verliefd ben en wat ik associeer met gezelligheid.
Als reactie op het artikel De evolutie van autisme uit Knack Magazine van 15 februari 2017 (online verschenen op 14 februari 2017) dat de moeilijkheden van mensen met autisme in de samenleving verklaart vanuit ‘niet gedomesticeerd zijn’ maar stelt dat de samenleving al 100,000 jaar terug begon met de focus op talent en met tolerantie tegenover mensen die ‘anders’ waren, zoals bv mensen met autisme
Gerrit Glas (Nederlands psychiater en filosoof) in ‘Denken is meer dan brein’ van Willem Schoonen in Trouw, 11 februari 2017 over de verhouding van mens met autisme en autisme.
Schrijfster en ervaringswerker in de GGZ Myrthe van der Meer in ‘Mijn vriend en ik zitten behoorlijk op één lijn, qua talent voor Asperger’ van Nienke Pleysier in het tijdschrift JAN van 9 februari 2017
Tistje 