Spring naar inhoud

Zin in thee?

Op een gegeven moment krijg ik zin in een kop thee. Te midden de uitvoering van wat voor bereid is. In een niet zo blijde verwachting van het onverwachte. Zoals steeds bezig met noeste arbeid in ’t zweet des aanschijns. Zwoegend voor meer dan brood. Dringend nood dus aan een thee-pauze. Hoe je thee zet, zegt veel over wie je bent. Hoe je thee drinkt nog meer. Maar welke herinneringen je hebt aan thee, dat zegt iets over je ervaring, je maturiteit, hoe je in het leven staat. Geen idee… Read more Zin in thee?

Als een druppel zo helder

Als ik je ergens mee kan helpen, moet je het laten weten hé? Het was een hele poos geleden dat ze het mij had gezegd. Alleen een beeld van het moment is me bijgebleven. Een beeld van al wat concreet is: opvallende, soms minuscule details van voorwerpen, grappig in hun surrealisme. Al het andere, zoals de woorden, de sfeer, de gevoelens, de context … drong pas veel later tot me door. Of helemaal niet. Fris van geest Ergens las ik dat je maar ervaart wat je doet met die ervaring.… Read more Als een druppel zo helder

Vriendjes

Als kind wou ik heel graag vriendjes hebben. Alle kindjes hadden vriendjes. Ik wou met andere woorden vriendjes hebben om mij niet abnormaal te voelen. Maar als ik op de speelplaats was en er kwam iemand naar mij toe, deed ik vervelend want ik kan er niet mee overweg. Dominique Dumortier

Recht in de ogen

Ons lichaam schreeuwt om contact met de ander, maar wanneer er contact is, doen pijn en verwarring ons terugdeinzen. Ik heb 25 jaar nodig gehad om iemand de hand te kunnen schudden en recht in de ogen te kijken. Temple Grandin

Rond de ‘ver-anders-ing’ van een stoornis

De lente is in het land. Sneeuwvlokjes dwarrelen. De gure wind waait een mengeling van zand, sneeuw en afval door de straten. Bakfietsers wagen zich op de spekgladde wegen. Het holebi-koppel van het jaar, Sneeuwwitje en Assepoes, toeteren zich met hun Batmobiel DSM Hybride 5.1 een weg door de hoofdstraat. Bijna rijden ze Moeder de Gans en haar dochtertje met zwavelstokjes omver. Alles en iedereen is anders Alles lijkt anders nu het wintert in Maart. Het lopen door winkelstraten, doelloos. Het stilletjes praten, alleen, in het onzichtbaar gewoel. Nagekeken door… Read more Rond de ‘ver-anders-ing’ van een stoornis

‘Als mijn kledij knelt, dan ben ik aan het werk’

Mensen met autisme houden niet van knellende kledij. Zo beweert tenminste Josephine, cranio-sacrale en magisch-existentiële lichaamstherapeute in de ‘paramedische groepspraktijk’ waar ik cliënt ben. Een praktijk niet ver van zee, wat als voordeel heeft dat je nadien nog eens kan gaan uitwaaien. Waar ik sinds kort ga om mijn mobiliteit, flexibiliteit en energetisch profiel een nieuw elan aan te meten. We mogen niet klagen, in vroeger tijden waren we er al (lang) niet meer Iets minder verbloemd gezegd: om de chronische vermoeidheid en pijn, zes hernia’s en allerlei andere rare… Read more ‘Als mijn kledij knelt, dan ben ik aan het werk’