‘Ik heb het altijd al willen doen’ … autisme en gedachten

ik-heb-het-altijd-al

J’ai toujours voulu le faire. Ik heb het altijd al willen doen. Het moet zowat de meest geziene zin zijn in ons land. Op een steenworp van het Centraal Station van Brussel. Vlak voor de treinen de duisternis inrijden. Of het ook de meest gelezen zin is, dat weet ik niet. Er zijn wel meer van die zinnen. Bij nacht en ontij gemaakt ter lering en vermaak van de treinreizigers die door België rijden. Teveel om op te noemen.

Wat ik wel weet is dat enorm veel ogen – groene, blauwe, grijze, rode zelfs – het beeld hebben waargenomen. Dat er op dat moment veel is gebeurd. Veel dat ongezien, ongehoord, ongekend is gebleven. Fascinerend veel, volgens mij. Ze kwamen me terug voor de geest toen stand-up comedian en voormalig Fysica-leraar Henk Rijckaert erover sprak in het onnavolgbaar mooie Winteruur.

En dat allemaal door één man die het altijd al heeft willen doen. In het Frans, weliswaar, maar toch. Hij of zij heeft het misschien ook gedaan. Alleen weet niemand wat. Daarover heb ik veel nagedacht. Telkens ik de trein naar Brussel nam. Zou hij of zij een misdrijf hebben gepleegd? Of iemands geduld hebben vermoord? De koe bij de hoorns hebben gevat? Helaas of niet, sommige dingen blijven geheim.

Ik heb het ook altijd al willen doen. Denk nu niet aan één van die lijstjes met onmogelijke dingen die op het internet de ronde doen. Denk evenmin aan al die zogenaamd heroïsche avonturen van televisiehelden, iets ‘wonderlijke imitatie’ of olympische prestaties.

Nee, dat legt de lat voor mij veel te laag. Ik heb het meer voor onvatbare dingen. Zoals een glimlach in een stem horen zoals die het van het gezicht van een vriendin afstraalt en er de waarheid van in mezelf voelen. De muziek van die glimlach als een melodie en metafoor verstaan. Alleen zit dat er voor mij niet echt in. Net voor dat moment raak ik meestal verward, de draad kwijt of slaat mijn analyserend logisch systeem op hol. Zodat het veeleer een binair gedoe blijft, in het beste geval eindigend in de uitwisseling van vocht tussen zweterige vleesmassa’s.

En tot slot heb het ik het altijd al willen doen. Al heeft het enkele jaren geduurd. Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, vooraleer het zover was. Mijn voeten, vooral. Ja, ik had gewoon mijn zin moeten doen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Alleen al verstaan wat ‘je zin doen’ betekent, duurde bij mij al jaren. Er stond gewoon teveel in de weg. Praktische dingen, omstandigheden, afleiding en dikke en minder dikke mensen. Ja, soms moet je zelf zorgen voor omstandigheden waarin je je zin kan doen. Ik ken de wijsheden uit de boekjes intussen wel.

Maar nu doe ik wat ik altijd al heb willen doen. Ik ben keihard mijn zin aan het doen. Mijn goesting, zoals dat hier heet. Alleen zit het er misschien zo niet uit. Mijn enige beperking is immers dat de zin ontbreekt om het zichtbaar of tastbaar te maken, wat er in mijn hoofd zit. Dat

Alleen ziet het er misschien nog niet zo uit. Mijn enige beperking is op dit moment immers de zin om het zichtbaar of tastbaar maken van wat er mijn hoofd zit. Om een of andere reden wordt ik daar triest van. Niet omdat ik reacties vrees of dat het een eigen leven gaat leiden.  Eerder dat het aanvoelt als afscheid, iets dat definitief weg is. Terwijl ik nog graag verdere evolutie had willen zien. Wellicht is het daarom dat ik niet graag kook. Behalve dat het ook zonde van het eten is natuurlijk. Ja, zo ben ik nu eenmaal. Maar wees gerust, verder ben ik een heel gewoon mens, proper en simpel, en met autisme natuurlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s