Nummer eenentwintig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over wat volgens mij goede buren zijn. Wat ik graag zou hebben dat anderen van mij denken. Wat volgens mij egoïstisch handelen is. Of ik wel eens verdwaald raakte en in welke omstandigheden. Hoe ik tegenwoordig denk over televisie. Welke vragen ik zou willen stellen aan een bekend persoon. Wanneer ik het laatst een nacht heb doorgehaald. Of ik denk dat God alles en iedereen ziet. Of ik vaak achterom kijk. En of er iets is wat de meeste mensen niet van mij weten.
‘Sommige prikkels zijn onvermijdelijk in het kapsalon, maar moet dat nodeloos en vaak oppervlakkig geklets van klanten en kappers/kapsters er dan ook nog bij?’. Ellen (25), vrouw met autisme, mailde me deze vraag, samen met de vraag of ik suggesties heb om er iets aan te verhelpen.
Citaat over hoe we het best autisme zouden verstaan van Haim Hazan (professor sociologie en sociale antropologie aan de universiteit van Tel Aviv) in Against Hybridity: Social Impasses in a Globalizing World (Polity 2015)
Bijna 50 jaar duurde het voor Kathleen De Bondt een diagnose kreeg. Zij getuigde op vrijdag 9 september in de Vlaamse krant De Standaard over de lange procedures, de ingewikkelde structuren en de grote som geld die ze uit eigen zak betaalt om haar leven met autisme draaglijk te houden. Deze blog is een reactie op dit opinieartikel.
Citaat van de Nieuw-Zeelandse schrijver en dramaturg Craig Harrison over de weigering van participatie, communicatie en het hebben van beperkingen in de omgang met anderen.
Een korte bespreking van Diagnostic Cultures: a cultural approach to the pathologization of Modern Life (Routledge, 2016). van Svend Brinkmann (Deens hoogleraar psychologie) waarin hij diagnostiek en de opkomst van diagnostische taal in ons dagelijks leven van nader bekijkt, bekritiseert en advies geeft hoe het anders zou kunnen.
Van Ann-Sophie (26) kreeg ik eergisteren een mailtje met de vraag welke online testen voor autisme ik haar zou aanraden. Ann-Sophie is al eens in contact met mensen met autisme, maar het was vooral haar voormalig vriendje dat haar aanraadde zich te laten testen op autisme. Ze wil graag weten wat daar van aan is. Al heeft ze haar bedenkingen : ‘Ik ben vrouw, goed ontwikkeld, niet onknap en ik werk, heb behoorlijk wat verantwoordelijkheden, ik kan mijn eigen was doen en weet meer dan een ei te bakken. Zou ik dan autisme kunnen hebben?’. In deze blog probeer ik deze vraag te beantwoorden.
Bedenkingen bij het kijken naar het anders wel leuke Eén-programma ‘Sorry voor alles’, waar een persoon met medeweten van diens omgeving en netwerk een tijdlang volledig gefilmd wordt (zonder dat hij of zij het weet) en uiteindelijk in een show belandt. Met enige schadenfreude bekeken.
Tistje 