Zo thuis zoals een kat die net is verhuisd …

zo-thuis-zoals-een-kat

Toen onze kat net verhuisd was, verschool ze zich de eerste weken in een hoekje. Alleen ’s nachts kwam ze, heel voorzichtig, uit haar verblijf om te eten en wat te drinken. Tot ze zich, langzamerhand, voldoende hersteld voelde om de ruimte te verkennen. Eerst haast op haar buik, schichtig kijken, snuffelend, later met steeds meer vertrouwen. Tot ze besloot parmantig op de balustrade te paraderen. Op dat moment voelde mevrouw zich helemaal thuis.

Zo ervaar ik het ook, al is er geen hoekje groot genoeg om me in te verschuilen en ben ik te hongerig en dorstig om alleen ’s nachts te eten en drinken. Het zou ook niet echt gepast zijn, en anderen doen denken dat ik tegen mijn zin verhuisde. Wat zeker niet zo is. Al ga je mij niet gauw een ‘house warming party’ zien geven. Mijn huis is al warm genoeg, en in mijn hoofd is het al genoeg party, of disco.

In de eerste dagen en weken na mijn verhuis voelt het of de optocht van stukjes van mezelf van mijn vorige naar mijn huidige woning bezig is. Stukjes van mezelf die zich langzamerhand vervoegen. Tot ik binnen enkele weken weer mezelf ben. Sommige stukjes zullen wellicht verdwaald raken, en zal ik kwijt spelen. Of helemaal niet willen vertrekken. Zo gaat het namelijk altijd bij een verhuis.

Ooit vroeg een psychologe me wat ik het eerst doe als ik een nieuwe woning betrek. Voor alle duidelijkheid: dat gebeurt bij mij niet om de haverklap, maar om de tien à vijftien jaar. En dan nog alleen als het echt niet anders kan, en de leefbaarheid beperkt wordt door ruziënde buren van laag allooi, geluidsoverlast of een verloederende buurt.

Wat ik het eerst doe is niet, zoals zij vermoedde, checken of ik wifi-bereik heb, of dat de verwarming werkt, het licht niet te fel is, of er in de buurt een snackbar is.

Nee, ik luister eerst naar het geluid van de woning, ik ga na hoe donker het er kan worden en hoeveel stappen van mijn bed naar het toilet in die duisternis. Ik luister naar het kraken, lopen van water, knetteren van het licht, het gas dat ergens ontvlamt, een stem die weerklinkt aan de andere kant van de muur.

Het lijkt een beetje op de eerste uren in een hotel, op vakantie, op reis. Ook al is het slechts enkele straten verder, in dezelfde stad. Al ebt dat hotelgevoel wel weg, daar zorgen de eindeloze administratieve formaliteiten wel voor. Op vakantie heb je die immers niet. Of dat zou toch moeten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s