Er zijn van die dagen dat alles fout gaat. Wat absoluut niet mis zou kunnen gaan, loopt fout. Als je probeert er iets aan te doen, wordt het alleen nog maar erger. Elke poging om toch maar niets te doen, zodat er ook niets mis kan gaan, loopt altijd verkeerd af. Want als er meer dan één manier is om iets te doen, en een die van die manieren kan fout lopen, dan zal iemand die manier kiezen, en meestal ben jij dat. Op de spreekwoordelijke klif is het zelden… Read more ‘Je kan maar beter niet de slimste lijken’ →
Twee jaar. Die tijd zou een mens gemiddeld verdoen aan wachten. Je kan het zo gek niet bedenken of je kan of moet erop wachten. Al dan niet met tegenzin. Al is er ook veel dat liever op zich laat wachten. Kunnen wachten, op een plaats kunnen blijven tot iemand of iets komt, is een vaardigheid om te (over)leven. Al vroeg leren we dat iets niet nu maar binnen een bepaalde (en helaas soms onbepaalde) tijd kan gebeuren. Of dat iemand mogelijks niet komt of iets mogelijks niet gebeurt. Wachten… Read more Start to Wait™ →
Wanneer iemand ‘ons’ in dit mooie weer aanmoedigt om buiten gaan, van achter het computerscherm of uit de zetel te komen, en iets te doen, in plaats van ‘lui’ te zijn, doelt die uiteindelijk op een sociaal leven ontwikkelen. De obsessie dat geluk enkel kan komen door omgang met andere, liefst gelijkgestemde mensen Soms lijkt het of mensen met autisme een (ongeschreven) basisregel in de mainstream cultuur overtreden die stelt dat elk van ons steeds bezig moet zijn met sociale banden onderhouden of aanknopen. Zo zou een mens niet waarachtig… Read more De obsessie dat geluk alleen komt door omgang met anderen →
Autisme is een verschrikkelijke, levenslange stoornis, maar er is geen betere tijd als de onze om persoon met autisme te zijn. Iemand met een diagnose autisme heeft tegenwoordig immers meer toegang tot ondersteuning en kansen op scholing dan ooit tevoren. Dat leidt ertoe dat er ouders zijn, van wie de kinderen zeldzame genetische aandoeningen hebben, met beperkingen op sociaal vlak en taalvaardigheid of verstandelijke beperkingen, zoals het Syndroom van Down, die erop aandringen dat hun kind de diagnose autisme krijgt. Hoewel de vroegste schrijvers over autisme nooit hadden durven dromen… Read more ‘Geen betere tijd als deze om autistisch te zijn’ →
Toeval bestaat niet, wordt gezegd. Wie ‘toevallig’ op iets stoot, zou er naar op zoek zijn geweest. Ofwel wordt die mens bespeeld door zijn onbewuste, ofwel door zijn genen, ofwel door een trauma uit de kindertijd. Al is dat eerder ‘hineininterpretierung’, een overinterpretatie van wat voorbij is. Op internet-safari Zo kwam ik onlangs tijdens een internetsafari langs een fascinerend tekstfragment met de titel ‘Waarom vindt de autistische patiënt moeilijk de weg naar de psychoanalyse?’. Het fragment blijkt onderdeel van een artikel ‘Autisme: hoe een bevroren diagnose ontdooien’. Dat op zijn… Read more De autistische patiënt bij de psychoanalist →
Dit is het antwoordapparaat van Tistje, uw blogger. Proficiat om tot hier geraakt te zijn. Dat ontroert mij echt. Toch ben ik er even niet. Een korte tijd dus. Net iets langer dan een moment of een ogenblik. Net lang genoeg om niet (meteen) te kunnen reageren op wat u (niet) wil zeggen. U kan doorgaan naar mijn keuzemenu. Dan drukt u nu op O en vervolgens K. U kan ook kiezen tussen een van de alternatieven die ik u hierna voorstel. Uiteraard staat het u vrij ook (en op… Read more Het antwoordapparaat →
Gedraag je naar wie je bent. Naar je leeftijd, naar je context, naar wat je wil zijn in het leven. Kleed je naar je leeftijd, naar je geslacht, naar je afkomst. Verzorg je kapsel, draag het gepaste schoeisel, leer de cultuurvormen kennen die bij je passen. Een imperatief die ik in mijn jeugd vaak heb moeten horen op school. Gepast gedragen Het is me tot nu toe nog niet gelukt me te gedragen naar mijn leeftijd, naar mijn geslacht, de cultuurvormen te kennen die passen bij mijn sociale status. ‘Maar… Read more De (kleding)adviseur maakt de mens →
Tistje 