Een korte schets van het leven van Temple Grandin, Amerikaanse zoöloog en bekend hoogfunctionerend persoon met autisme. Ze is hoogleraar aan de Colorado State University en professioneel ontwerper van ‘humane’ slachterijen. In 2010 verscheen er een biografische film over haar leven. Grandin is onder andere bekend om haar ‘squeeze machine’. Met de jaren heeft ze behalve met autisme ook leren leven met een paniekstoornis.
De beeldvorming in de media van mensen met autisme lijkt op het eerste gezicht niet altijd even positief. Toch blijkt het allemaal goed mee te vallen. Toch volgens Erik Thys e.a. in het Tijdschrift voor Psychiatrie. Zij voerden een onderzoek naar stigma in de Vlaamse dagbladen. Ze vergelijken berichtgeving over autisme en schizofrenie.
Er wordt beduidend meer gestigmatiseerd bij schizofrenie dan bij autisme. Toch neemt de negatieve berichtgeving voor beiden toe.
De autist legt wel duimen als het gaat om spectaculaire misdaden plegen.
Het beeld dat de auteurs hebben over autisme roept soms wel wat vragen op. Ze zien autisme als een ernstige, chronische en mogelijks invaliderende aandoening.
Het woord autisme zullen we vanaf nu schrappen uit ons woordenboek. Ik wil niet dat anderen een stempel op mijn zoontje zetten, want op den duur begin je zelf zo te denken. De ‘verdenking’ van autisme wordt van de ene ‘hulpverlener’ naar de andere doorverteld en voor je het weet zit je dan met je kind bij iemand van de geestelijke gezondheidszorg die gespecialiseerd is in autisme. Wanneer je ernaar op zoek gaat, vind je bij iedereen wel kenmerken van autisme. En zeker bij onze hoogbegaafde zoon. – Uit: Gek van Kinderen : online adviezen voor ouders / Juliaan Van Acker (Maklu, 2014)
“Ik voel me niet zenuwachtig als ik moet spreken voor honderden mensen. Maar een babbel aan een buffet, inchecken bij een hotel, dit gebouw voor het eerst binnenkomen, dat is pas angstig. Mijn lezing is gestructureerd en voorspelbaar en dat kan je niet zeggen van een praatje tijdens een receptie. Op een podium gaat het volgens mijn voorwaarden. Ik praat waarover ik wil. En ik weet waar de deur is. Ik vertrek wanneer ik wil.” – Ros Blackburn
Een correcte beeldvorming van autisme bestaat niet.
Autisme bestaat uit een spectrum. Er bestaat dus niet één autist. Er is een uiitspraak die zegt: “Als je één autist hebt gezien, ken je slechts één autist”. Zo is dat natuurlijk ook met films. Elke film is een weergave van een autist.
Alleen hebben films de neiging om alle stereotypes van alle autisten in één film te willen proppen. Verschillende personages tonen is geen oplossing.
Een correcte weergave is er wat mij betreft als de handicap respectvol en subtiel in beeld wordt gebracht. Maar in beeldvorming een evenwicht vinden tussen subtiel en duidelijk is niet eenvoudig.”
‘Als ik de mensen één ding kan vertellen over autisme, dan zou het zijn dat ik niet zo wil zijn, maar het wel ben. Wees dus niet boos. Heb begrip.’ – is een quote van Carly Fleischmann, een Amerikaanse vrouw met NVA (Non-Verbal Autism). Ze schreef, met behulp van een stemcomputer en met redactie met haar vader, John Fleischmann, een boek, in het Nederlands vertaald als ‘Haar Stille Stem’ (The House of Books, 2013)
Het wonderlijke voorval met de hond in de nacht is een Britsee ‘whodunit’ van Mark Haddon met een jonge autist, gescheiden ouders, humor en logisch speuren. Over het debuut van Haddon lopen de meningen immers fel uiteen.
Aan het ene uiterste zijn er vooral negatieve kritieken zoals ‘rommel, clichés over autisme, te bannen om de kinderlijke geest te sparen, en godslasterlijk’. Aan de andere kant echter wordt het boek in de hemel geprezen als ‘humoristisch, zeer realistisch en spannend’ en ‘het enige boek dat echt inzicht geeft in het mysterieuze denken van een autist’.
Het wonderlijke voorval is een bitter humoristisch verhaal rond moord en mysterie, met de vijftienjarige Christopher (John Francis) Boone en de dood van de koningspoedel Wellington, bestemd voor jongeren vanaf 12-13 jaar, en volwassenen met een jonge geest.
Het verhaal speelt zich voornamelijk af in Swindon, een stadje in het zuidwesten van Engeland, waar Christopher in een huisje samen met zijn vader, Ed, woont.
Het verhaal begint met een (relatief) gruwelijke scène: Christopher vind de hond van de overbuurvrouw, Wellington, aan een tuinhark gespiesd.
De zoektocht die hij na het voorval met de hond onderneemt, leidt hem langs allerhande verschrikkingen en dwingt hem tot beangstigende treinreizen, maar brengt hij hem ook op onverwachte plekken die hem gelukkig maken.
Toch is ‘Het wonderlijke vooral’ volgens mij vlot leesbaar, vrij licht naar mijn gevoel, humoristisch, spannend en herkenbaar vond ik
Het Wonderlijke Voorval een leuk boek om te lezen.
Een aanrader maar dan voor mensen die ook een boek kunnen lezen zonder het te koppelen aan wat ze (denken te) weten over autisme.
Bespreking van de DSM-5 … handboek voor de classificatie van psychische stoornissen
Tistje 