Skip to content

Maand: september 2017

‘Hebben mensen met autisme een hekel aan zoenen?’ … autisme en relaties

“Mijn partner en ik zijn al een jaar of zes samen. Alles loopt prima tussen ons, alleen wil het zoenen maar niet lukken. Dat autisten niet intiem zoenen, zou volgens mijn huisarts vanzelfsprekend zijn. Dat zou emotioneel en zintuiglijk teveel zijn voor hen. Maar hoe zit dat nou, met dat zoenen en autisme. Kan u mij daar iets meer over vertellen?”, vraagt Ayla (33) uit Nederland via het contactformulier. In deze blog probeer ik vanuit mijn ervaring en kennis een antwoord te geven.

Fingerspitzengefühl … de schrijfwedstrijd

Vlak voor ik naar de hogeschool vertrok, rond mijn negentiende, mocht ik deelnemen aan een interscolaire schrijfwedstrijd. In dit stuk vertel ik over mijn ervaringen daarbij, over het onderwerp (Fingerspitzengefühl) en hoe ik uiteindelijk verdienstelijk eindigde (zij het naast de hoofdprijs).

‘Wat bedoelen ze met ‘blind zijn voor je autisme?” … autisme en diagnose

Jonas (23) stuurt me via mail de vraag wat mensen precies bedoelen wanneer ze hem zeggen dat hij blind is (of blijft) voor zijn autisme? Die reactie krijgt hij naar eigen zeggen van mensen ‘aan wie er iets goed fout zit’ of van op zich goede mensen die zich door hen laten manipuleren. Er wordt volgens hem weliswaar gezegd dat hij autisme heeft, maar daar staat hij sceptisch tegenover. Hij heeft, schrijft hij in zijn mail, immers nog geen sluitend bewijs gezien op basis van objectieve elementen waaruit blijkt dat hij autisme heeft. ‘Maar ik zou graag weten of u daar al mee te maken hebt gekregen, hoe u daar mee omgaat, en of u anderen kent die zo’n aantijging weten te counteren?’ In deze blog probeer ik vanuit eigen ervaringen een zo verstaanbaar mogelijk antwoord te geven op deze niet zo eenvoudige vraag.

Kijk eens diep in mijn ogen … autisme en sociale omgang

‘Kijk mij in de ogen. Hier, kijk. Kijk, hier. Kijk, kijk, kijk. Kijk eens diep in mijn ogen. Ja hoor, je kan het. Je kan het goed. Zo, ja, mooi …’ Zo herinner ik me het jaren geleden, in de therapeutische sessies die ik als kind volgde. Later werd de toon minder liefelijk, en zagen mensen in (kwalitatief tekort aan) oogcontact en lichaamstaal iets wat er niet altijd was. In deze blog vertel ik hoe ik lichaamstaal beleef en wat ik er aan heb gedaan om het (iets) beter te maken. Al zijn er uiteraard ook beperkingen waar ik probeer mee te leven.

bavardage … autisme en sociale omgang

Een jaar of tien geleden maakte ik voor het eerst kennis met het woord. Bavardage werd toen voorgesteld als een wondermiddel, een techniek die alle deuren deed open gaan. Ik heb erop getraind maar helaas ben ik er nog altijd niet goed in. Hoe dat in elkaar zit, vertel ik in deze blog.