Onlangs kreeg ik tijdens het bestuderen van de Boerinnenpaté in mijn huisslagerij heel onverwacht de vraag ‘Ben je klaar voor kerstavond?’. Het inspireerde me tot deze blog, een reflectie over een voor mij traditioneel moeilijke periode tussen kerst en nieuw.
Naar het schijnt ben ik hier een tijdje afwezig maar niet inactief geweest, en dat klopt. Ik ben namelijk druk geweest met organiseren en oplossingen vinden, iets waar ik niet bepaald in uitblink, maar wat zich soms opdringt. Al ben ik de eerste om dat druk zijn te nuanceren. Hoe dat zit leest u in deze blog.
Peter Vermeulen (Autisme Centraal) in ‘Zie wie ik ben: autisme in woord en beeld’ (Lannoo, 2012) over de diversiteit van uitingen en eigenheden van mensen met autisme, maar ook wat mensen met autisme gemeenschappelijk hebben.
Af en toe vul ik eens een online bevraging of enquête in, en dan komt, naast leeftijd en maatschappelijke groep, ook de vraag of ik man, vrouw of non-binair ben. Soms is er zelfs maar één keuze. Hoewel ik biologisch man ben (en daarmee kan leven), identificeer ik me geenszins met andere mannen en al zeker niet met de beeldvorming rond mannen. Hoe dat zit, daarover gaat deze blog.
Gadgets en mind – en bodytalk houden mensen vaak in de waan dat ze door al die tips gezonder kunnen worden. Ik gebruik ze ook af en toe maar ik denk dat het effect dat ik ervaar aan iets heel anders is toe te schrijven. En dat de motivatie ligt volgens mij niet zozeer in gezonder willen worden, maar is iets heel anders. Wat dat is, probeer ik in deze tekst te verwoorden.
Een reflectie op de uitspraak van televisiepersoonlijkheid Filemon Wesselink die in het tijdschrift Psychologie Magazine stelt dat autisme heel gewoon is, en aan de andere kant een uitspraak naar aanleiding van het congres van de Nederlandse Vereniging Autisme dat autisme een serieuze handicap is.
Naar aanleiding van 40 jaar Nederlandse Vereniging Autisme heeft de NVA een portrettenreeks besteld bij fotograaf Bianca Toeps. van mensen die in de Nederlandse autismegemeenschap een steentje hebben bijgedragen. Uit de bijhorende tekst heb ik hiernavolgende drieëndertig ideeën over autisme in heden en toekomst gedistilleerd.
Om te schrijven heb je handen nodig, een hoofd en een hart. Die lieten het de laatste tijd wat afweten. Dat is nu verbeterd, en vergde wat rust. Hoe dat kwam en hoe ik de rust vond (of iets dat rust benaderde) beschrijf ik in deze tekst.
Tistje 