Recht in de ogen
Ons lichaam schreeuwt om contact met de ander, maar wanneer er contact is, doen pijn en verwarring ons terugdeinzen. Ik heb 25 jaar nodig gehad om iemand de hand te kunnen schudden en recht in de ogen te kijken. Temple Grandin
Rond de ‘ver-anders-ing’ van een stoornis
De lente is in het land. Sneeuwvlokjes dwarrelen. De gure wind waait een mengeling van zand, sneeuw en afval door de straten. Bakfietsers wagen zich op de spekgladde wegen. Het holebi-koppel van het jaar, Sneeuwwitje en Assepoes, toeteren zich met hun Batmobiel DSM Hybride 5.1 een weg door de hoofdstraat. Bijna rijden ze Moeder de Gans en haar dochtertje met zwavelstokjes omver. Alles en iedereen is anders Alles lijkt anders nu het wintert in Maart. Het lopen door winkelstraten, doelloos. Het stilletjes praten, alleen, in het onzichtbaar gewoel. Nagekeken door… Read more Rond de ‘ver-anders-ing’ van een stoornis →
‘Als mijn kledij knelt, dan ben ik aan het werk’
Mensen met autisme houden niet van knellende kledij. Zo beweert tenminste Josephine, cranio-sacrale en magisch-existentiële lichaamstherapeute in de ‘paramedische groepspraktijk’ waar ik cliënt ben. Een praktijk niet ver van zee, wat als voordeel heeft dat je nadien nog eens kan gaan uitwaaien. Waar ik sinds kort ga om mijn mobiliteit, flexibiliteit en energetisch profiel een nieuw elan aan te meten. We mogen niet klagen, in vroeger tijden waren we er al (lang) niet meer Iets minder verbloemd gezegd: om de chronische vermoeidheid en pijn, zes hernia’s en allerlei andere rare… Read more ‘Als mijn kledij knelt, dan ben ik aan het werk’ →
Niet serieus genomen worden
Egbert Boerma in ‘Tantaluskwelling: de rekening van niet-herkend autisme’ (Boekenplan, 2012) over niet serieus genomen worden, wat hij als een basisprobleem ziet in zijn leven.
‘Randgeval’ met Asperger
De mensen en dingen in de tussengebieden, wat men niet de moeite waard vind om op te slaan, of in een tabel weer te geven, dat is wat me heel… Read more ‘Randgeval’ met Asperger →
De wandeling
Deze tijd van het jaar zijn het dagen om eerder binnen dan buiten te gaan. Niet alleen omdat het vroeger verduistert. Vooral omdat het killer en vochtiger wordt. Dat laat zich voelen. Overal, van top tot teen, van binnen en van buiten. Had ik een kachel of een open haard, met knetterende vlammen, dan zou ik er nu dicht bij kruipen. Maar ik heb buizen waar warm water door rolt (eerder lawaaierig), en af en toe warme lucht die ik eruit laat met een ventiel. Verspreide warmte dus, dat is… Read more De wandeling →
De regels van Matthijs : een kijkervaring
In de documentaire ‘De regels van Matthijs’ volgt regisseur Marc Schmidt zijn goede vriend Matthijs van dichtbij in zijn leven met autisme. Dit artikel is een kijkverslag met een persoonlijke interpretatie van wat ik zie.
In de documentaire brengt Schmidt sereen in beeld hoe zijn jeugdvriend Matthijs probeert orde in de chaos om hem heen te scheppen. Het contrast tussen de regels die Matthijs zelf maakt en die van de samenleving, de vertrouwensrelatie met Marc, de houding van hulpverleners en de woningmaatschappij, de zelfmoordpogingen, … allen komen aan bod in de documentaire en dit verslag. Alle partijen, ook de psychiater van Matthijs, gaven hun toestemming.
De documentaire speelt zich vooral af in het huis van Matthijs dat hij wil verbouwen (hoewel hij dat niet mag), en rond de plannen voor wat het moet worden zitten in zijn hoofd. Zijn verbouwing brengt hem meer en meer in conflict met de woningbouwvereniging die, naar Matthijs’ idee, zich niet aan de gemaakte afspraken houdt. Dit leidt tot heftige aanvaringen met vertegenwoordigers van de woningbouwvereniging maar ook met mensen die hem proberen te helpen.
Terwijl dit alles zich afspeelt geeft de documentaire ook inzicht in de unieke denkwijze van Matthijs die aan het Syndroom van Asperger lijdt. Zijn manier om dagen aan te geven is middels het 36-tallig stelsel, analoog aan de binaire/2-tallige, octale/8-tallige en hexadecimale/16-tallige stelsels.
Tegen het einde blijkt dat Matthijs niet verder kan met zijn leven en niemand hem echt kan helpen. Uiteindelijk wordt hij uit huis gezet en opgenomen in een woonvorm. Dat blijkt zijn laatste verblijfplaats..
Ieder zijn tempo
Omgaan met feedback, met reacties, met kritiek, dat is niet eenvoudig. Dat merk ik vooral als ik een reactie laat op een blog van iemand met autisme. Vier op de vijf keer zie ik ze niet verschijnen. Wellicht ben ik gewoon te eerlijk. Zelf ben ik nochtans blij met elke reactie. Ook al gaat die soms lijnrecht in tegenover de ideeën die ik naar voor breng. Des te meer zelfs, want ik heb de wijsheid niet in pacht. En om het met een van mijn favoriete zangkunstenaars Raymond (van ’t… Read more Ieder zijn tempo →
Tistje 