Spring naar inhoud

Categorie: maatschappij

Rustig leven in een megafone samenleving

Heel wat jaren geleden werkte ik bij een hoogbejaard echtpaar als thuishulp. In hun gebouw – een open groot herenhuis – riep de bewoner van het hoogste verdiep bij het minste geluid ‘Silence!’. Etienne, zo noemde de bewoner, liep hoog op met A Rebours van Huysmans en schiep naar zijn voorbeeld een eigen universum in zijn woning. Etienne was vooral heel erg geluidsgevoelig, en zou, zoveel jaar later, in onze megafone samenleving het nog veel lastiger hebben gehad. In deze blog vertel ik over mijn tijd toen en mijn bedenkingen nu over de toenemende geluidsvervuiling.

Voorbij de trots of angst voor statusval … autisme en handicap

Michael John Carley in ‘Unemployed on the autism spectrum: How to cope productively with the effects of unemployment and jobhunt with confidence’ (Jessica Kingsley Publishers, 2016) over (onterechte) drempels van trots of vrees voor een status – of inactiviteitsval die zich voordoen als iemand met autisme voor de mogelijkheid wordt gesteld om een erkenning handicap aan te vragen.

Van onbegrepen tot gewaardeerd … autisme in de samenleving

Persoonlijke lezing en samenvatting van een artikel in The Irish Times verschenen in April 2016 dat vertrekt van 2 jonge vrouwen die spreken over hun onbegrepen zijn, met visies hoe het leven van mensen met autisme zou kunnen verbeteren, onder andere met autismeonderzoeker Peter Vermeulen, en tot waarom een diagnose met autisme een leven in positieve zin kan veranderen.

Nergens beter dan … – soaps en autisme

Soaps inspireren mensen soms … tot discussies op fora, tot het herkennen van autisme in bepaalde personages, en tot het uiten van soms kwetsende woorden. Ze vergeten wel eens dat het fictieve personages zijn, en dat mensen met autisme ook mensen zijn. In deze blog ga ik daar dieper op in.

‘Ik zie er in feite ouder uit dan ik eigenlijk ben’ … ontmoeting met vrouw op bus

De vrouw die naast me zit op de regiolijnbus – voor mij gewoon een zoals alle andere – is op weg naar huis. Van toen ze opstapte, was duidelijk dat ze iemand zocht. Iemand die naar haar luisterde. Ik werd de ‘uitverkorene’ (ironisch bedoeld) en in deze blog vertel ik hoe ik haar verhaal onderging, toch een luisterend oor had volgens haar en wat er allemaal door mijn hoofd ging vooraleer ik afstapte.

‘Zou jij iets willen doen zoals in ‘Rotzorg’?’

Een anonieme lezer op het sociale medium Tumblr mailde me deze vraag: Op de TV-zender Vitaya loopt een serie ‘Het zal me een rotzorg zijn’ waarin een verwend joch enige tijd een buddy is voor een zorgbehoevende andere. Met zowel zorg als gezelschap. Op het laatst krijgen ze de kans een vriendschapscontract te tekenen. Ken je het programma, hoe vind je het en zou jij dat zien zitten mochten ze jou dat vragen? Ik probeer in deze blog een (bevestigend) antwoord te motiveren.