Zoals ik het doe, is het nog het best …

 

verhuizen

Het zijn creatieve tijden tegenwoordig. Verhuizen houdt immers in dat verschillende diensten op de hoogte moeten worden gesteld van mijn nieuwe ‘domicilie’. Je zou denken dat het tegenwoordig via een elektronisch formulier of per mail kan, maar niets is minder waar.  Ooit komt het er misschien, dat ene formulier dat alle andere overbodig maakt, maar het zal niet meer voor mijn leven zijn, vrees ik.

Dat het allemaal lang duurt, hoeft ook niet zo slecht te zijn. Tijdens de wachtmuziekjes aan de telefoon – de ene al fraaier dan de andere – ligt mijn tekenblok naast me of knutsel ik op mijn tablet een schilderijtje in elkaar.  Ik schets de juffrouw aan de andere kant van de lijn of het kopje koffie dat ik haar hoor optillen en uitslurpen. Of ik schrijf op wat ze zegt, of vraag me af waar ze nu aan zou denken.

In de wachtzaal bij de burgerlijke stand – nog 25 wachtenden voor u, kan ik op een speciale app lezen – lees en annoteer ik het nieuwe boek van Rudi Simone. Zodat ik het haast jammer vind als het aan mij is. Nu al, mompel ik, tot grote verbazing van de mensen om mij heen die helemaal niets mee hebben om zich bezig te houden. Logisch dat ze chagrijnig worden.

Heel dat verhuis-gedoe roept bij mij vooral verwondering op. Het lijkt of ik met een stuk van de samenleving wordt geconfronteerd waar ik acht jaar lang niet mee in aanraking kwam. Zo kom ik nog eens in contact met de wijkagent, of met de Politie tout court. Die me gegarandeerd weer zal vragen of ik wel alleen mag wonen, en die de hele woning doorloopt en onderzoekt, om te kijken of er geen illegalen zijn of eventueel vreemde spullen aanwezig zijn.

Of ik besef dat de ‘paperless society’ (de papierloze samenleving) nog lang niet voor morgen is, en dat de logica van ambtenaren niet altijd even logisch is. Laatst kreeg ik immers tegenwind toen ik een formulier invulde met de pdf-functie (vind ik heel leuk om te doen), en niet met pen – ‘zoals iedereen’, voegde de betrokken ambtenaar eraan toe. En dat ik het niet mocht komen afgeven maar opsturen naar het adres op het formulier. Maar weet je wat? Ik heb het document twee keer opgestuurd. Eén keer ingevuld, met mijn slordig ‘doktersgeschrift’ en één keer getikt, zoals ik het graag doe. Dan komt het zeker toe en is iedereen tevreden. Hoop ik.

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s