Zeven wegen naar later … de toekomst

wat-ga-je-later-worden
(c) Tistje.Com (overname mits bronvemelding)

Enige tijd geleden had ik de eer met enkele jongeren en mensen met een jonge geest (met en zonder autisme) te brainstormen over wat de toekomst zoal in petto kan hebben.  Samengevat kwamen we tot zeven mogelijke paden in de toekomst. Het werd een boeiend gesprek dat leidde tot de zeven wegen naar later die ik, als mindmapper van dienst, visueel mocht voorstellen.

Het spreekt voor zich dat een andere groep en andere mensen een heel ander beeld als hierboven had gegeven. Het moet ook gezegd dat een aflevering van de CANVAS-documentaire ‘De Werkende Mens’ (over Vlamingen en hun werk) ons veel inspiratie heeft gegeven.

Een eerste was doen wat binnen de familie gewoonte is (in de voetsporen van vader of moeder gaan, tradities voorzetten, en pogen om de droom van vorige generaties te realiseren). Zo droomde iemand ervan een tearoom te openen, om in de voetsporen te treden van de familie die in de regio bekend stond om haar verrukkelijk recept van roomijs.

Een tweede weg was die naar wat geld oplevert voor gezinsgeluk. Deze weg leidde vooral naar zoveel mogelijk tijd besteden aan relatie, opgroeiende kinderen, in het teken van (neuro)diversiteit. Het belang van de mogelijkheid om een gezin te kunnen hebben met een kind met een handicap (als dat er mocht komen) waarbij zelf bepaald kon worden welke ondersteuning werd uitbesteed en welke zelf werd opgenomen, stond hier centraal. Men was zich bewust dat hierbij onzekerheid (van de toekomst),  af en toe van rekening tot rekening leven en mogelijks pendelen tussen jobs neveneffecten zouden kunnen zijn.

Een derde mogelijkheid zag de groep in kunnen worden wat of wie je wil. Hierbij stond de zelfrealisatie, zelfontwikkeling, en zelfvinding sterk op de voorgrond. De mensen die deze weg wilden bewandelen, vonden dat ze meer wilden zoeken dan het gemiddelde, meer wilden zijn dan doorsnee, en als ze meer zochten, dachten ze ook meer te zullen vinden. Ze wilden vooral ‘the me I want to be ‘ (degene die ik wil zijn) vinden. Ze wilden trots zijn op hun werk, ondernemen en hun eigen dromen realiseren.

Een vierde mogelijke weg naar morgen was iemand worden en naam maken. Daarbij stond aanzien in andermans ogen heel centraal, een rendabel en positief imago boetseren en schaalvergroting mogelijk maken. De mensen die deze weg kozen, vonden ambitie en kwantitatieve groei zeer belangrijk.

Een vijfde mogelijke piste was een die volgens sommigen een heel andere kant uitging, maar volgens anderen best wel verenigbaar was met ambitie en naam maken. Het was de inzet voor een betere wereld, opkomen voor wie ‘niets meer kan betekenen’, voor de doelgroepen die door de traditionele helpenden (hulpverleners, mensen in het algemeen) verguisd of doodbetutteld werden: hoogdemente of hoogbejaarde ouderen, vierdewereldmensen met of zonder verslaving, harddrugsgebruikers, hulpweigeraars met een psychische handicap en/of autisme, thuislozen, meervoudig gekwetsten, … Mensen die deze weg op gingen kozen niet voor de ‘traditionele slachtoffers’ (derdewereld, kinderen, rolstoelgebruikers) maar voor het ongeziene onrecht. Het belang van onrecht gezien hebben en zien stond hier centraal.

Een zesde en voorlaatste weg was die van alles opnemen of aannemen wat verantwoordelijk met zich meebrengt. Deze verantwoordelijkheid ging volgens de mensen die voor deze weg kozen samen met vrijheid en opklimmen naar het best mogelijke als voornaamste levenstaak. Ze wilden verantwoordelijk zijn op vlakken waar anderen afhaken en niet meer in slagen verantwoordelijk te zijn. In die zin sluit deze weg aan bij de vorige.

De zevende en laatste mogelijkheid of weg naar de toekomst werd verwoord als nemen wat het toeval biedt. De vraag werd gesteld of we onszelf tegenwoordig nog toestaan om te zoeken. Worden we in onze samenleving, en bijvoorbeeld in het verder studeren, niet gedwongen om zo snel mogelijk te vinden wat ons ding is, waarin we later zullen kunnen werk vinden en ons en ons gezin zullen kunnen onderhouden. Mensen die deze weg kozen, vonden dan ook dat we meer moeten vertrouwen op wat het toeval ons biedt, en niet aarzelen om de kansen die we van dit toeval krijgen aan te nemen. Naast nemen wat het toeval biedt, de spreekwoordelijke klop aan de deur beantwoorden, is volgens deze mensen het leven lief hebben een belangrijke rode draad naar een goed leven later.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s