Vrije tijd is voor mij vaak geen rustpunt, maar een complexe inspanning die ik ervaar als topsport. Er is een voortdurende strijd tussen mijn zin om mee te doen en de noodzaak om mijn beperkte energie te bewaken. Onzichtbare drempels zoals drukte, fel licht en sociale verwachtingen maken spontaniteit onmogelijk; elke stap vraagt om planning en mentale voorbereiding.
Om deelname haalbaar te maken, heb ik vooraf duidelijke informatie nodig, zoals plattegronden en foto’s. Dit geeft me de veiligheid om scenario’s in te schatten. Ook digitale activiteiten bieden uitkomst, omdat ik daar zelf de regie heb over prikkels. Soms vind ik rust op onverwachte plekken, zoals een begraafplaats of een winkel net na openingstijd, waar ik simpelweg mezelf kan zijn.
Echte toegankelijkheid zit voor mij in begrip: accepteren dat ik een koptelefoon draag of eerder vertrek. Wanneer de omgeving meedenkt met rustige uren en heldere communicatie, wordt vrije tijd voor mij minder een uitputtingsslag en eindelijk een kans om echt te landen.
Leesverslag van het Engelstalige boek “The Autistic Guide to Adventure”, een uitgebreide gids die buitenactiviteiten voor autistische jongeren en jongvolwassenen promoot. Terwijl het boek de sensorische en sociale uitdagingen aanpakt waarmee autistische mensen te maken kunnen krijgen, gebruikt de auteur praktisch advies, persoonlijke verhalen en specifieke beschrijvingen van activiteiten, waarbij ze eraan herinnert dat autisme mag worden gezien als een eigenschap, die unieke perspectieven en benaderingen biedt. Het boek richt zich ook op volwassenen die hun perspectieven willen verbreden en uiteindelijk beweren dat autisme geen belemmering vormt voor het genieten van een verscheidenheid aan buitenactiviteiten.
Over hoe de zogenaamde ‘autistische’ nee mijn houding tegenover verandering en nieuwe kansen beïnvloed, en mijn training sociale vaardigheden dan weer mijn ‘ja’ tegen deze kansen en de manier hoe ik met die ‘nee’ omga ingewikkelder maakt.
Glas naar de glasbol brengen, en erin werpen doe ik graag, maar in het dorp waar ik nu woon is het ongewoon, en toen ik voorstelde aan de patrimoniumbeheerder van het gebouw waar ik woon om dit taakje op te nemen, kreeg ik een vreemde reactie. In deze blog mijn verslag daarvan.
Ruim een jaar ben ik lid van het buurtnetwerk Hoplr, dat buren wil samenbrengen. In deze korte blog schrijf ik mijn ervaringen ermee.
Aan iets beginnen, ermee ophouden, het onderbreken of het terug oppikken na een pauze, het blijft voor mij een dagelijkse uitdaging. In deze blog probeer ik mijn ervaringen ermee onder woorden te brengen, onder andere geïnspireerd door een stuk van de Brits-Russische psychologe Olga Bogdashina.
Op een Australisch online congres begin oktober sprak Temple Grandin, een Amerikaanse vrouw met autisme, rond het thema ‘familiale – en gezinsondersteuning van mensen met autisme’. Daarin pleit ze vooral al van vroeg in de kindertijd kansen bieden om grenzen te verleggen, vertrekkend vanuit wat mensen met autisme graag en vaak doen, en hen ertoe aanzetten buiten hun vertrouwde omgeving te komen. Ook elementaire beleefdheid aanleren en al vroeg klusjes uitvoeren, vindt Grandin erg belangrijk. In deze blog een impressie van de bijdrage van Grandin op dit online congres.
Luke Jackson, volwassen man met autisme, in ‘Autism Works: a Guide to Succesful Employment across the Entire Spectrum’ van Adam Feinstein (Routledge, 2018) over werk zoeken als persoon met autisme, langs vaak ongewone wegen.
Tistje 