Kunnen mensen met autisme liegen? Of is het vooral overmatig gebruik van fantasie en zelfzuchtig? Of toch eerder verkeerde interpretatie en contextblindheid die onterecht liegen wordt genoemd? En wat over de maatschappelijke leugen? Tien jaar geleden schreef ik een blog over autisme en liegen, met een poll. Wat is er sindsdien mee gebeurd? Vandaag schrijf ik een vervolgblog, een actualisatie, een update
Sinds enkele maanden heb ik een activiteitsmeter, waardoor ik me meer bewust ben geworden van een aantal activiteiten die meer energie lijken te vergen. In deze blog maak ik een (onvolledig) lijstje van deze activiteiten en schrijf over mijn ervaringen met en mogelijke misverstanden over deze activiteitsmeter.
Een nieuw jaar is misschien geen mijlpaal, maar alvast een mooie gelegenheid om een nieuwe start te maken. Dat probeer ik tenminste met deze eerste blog van het jaar.
Een terugblik op 2018 en een vooruitblik op 2019, zowel in mijn leven als wat betreft mijn blog, wat ik opgepikt heb tijdens het voorbije jaar, dat alles probeer ik in deze blog samen te vatten. Niet in het minst eindig ik deze blog ook met een wens.
Het einde van het jaar is traditioneel hoogtijd voor de lijstjesmakers. Ik wil beginnen met 10 boeken over autisme die ik in 2018 heb gelezen en goed vond, met verwijzingen naar besprekingen op mijn blog als ik die heb geschreven.
Een (on)gewone (kerst) wens met een terugblik en impressie van gevoelens op dit moment.
Onlangs kreeg ik tijdens het bestuderen van de Boerinnenpaté in mijn huisslagerij heel onverwacht de vraag ‘Ben je klaar voor kerstavond?’. Het inspireerde me tot deze blog, een reflectie over een voor mij traditioneel moeilijke periode tussen kerst en nieuw.
Naar het schijnt ben ik hier een tijdje afwezig maar niet inactief geweest, en dat klopt. Ik ben namelijk druk geweest met organiseren en oplossingen vinden, iets waar ik niet bepaald in uitblink, maar wat zich soms opdringt. Al ben ik de eerste om dat druk zijn te nuanceren. Hoe dat zit leest u in deze blog.
Tistje 