Spring naar inhoud

De tragiek der schreeuw

Ik heb het gevoel dat ik in een andere wereld leef. Dat ik mij voortdurend aan “de wereld” moet aanpassen terwijl ik dat niet kan. Ik beschik gewoon niet over die capaciteiten. Ik begrijp “Dé wereld” niet en niemand begrijpt mijn wereld. Ik word dikwijls kwaad op mezelf en hoop het nu eindelijk geleerd te hebben en anders te gaan doen of denken. Maar het gebeurt niet. Ik WIL het anders! Ik zou er alles voor geven. Maar ik KAN het niet anders. Ik mis linken. Ik begrijp de wereld… Read more De tragiek der schreeuw

Niet perfect, toch geprobeerd

Alles kan beter. Dat was de rode draad op school tussen mijn zesde en negentiende. Dat werd stevig op het hart gedrukt, in de oren geknoopt en in onuitwisbare inkt getatoeëerd. Nog niet op de huid, maar alleen omdat tatoeages alleen voor onderkruipsels waren. Wij, daarentegen, waren Gods kinderen. Neem dat vooral niet te letterlijk, zei mijn moeder toen ik dat thuis vertelde, je bent gewoon een jongen zoals alle anderen. Kan je écht niet beter? Gods kind of gewoon een zoon … in die tijd was ik niet zo… Read more Niet perfect, toch geprobeerd

#Ananas (4): Iets doen aan eenzaamheid

‘Wie zich eenzaam voelt, is niet alleen’. Het staat op een affiche die jaren geleden op school hing. Wereldvreemden Uit een klasdiscussie van vroeger herinner ik me nog dat eenzame mensen gewoon geïsoleerde zonderlingen waren. Eenzame mensen sloten zich immers thuis op om veel te ernstige boeken te lezen, naar klassieke muziek (opera en belcanto) te luisteren, katten te kweken of in hun tuin te wroeten. Of ze gingen zich bezatten in donkere kroegen of cafés, rokerige holen van verderf, waar alcohol werd gedeald. Wie gezond van lijf en verstand… Read more #Ananas (4): Iets doen aan eenzaamheid

Fingerspitzengefühl

Zolang ik al leef, heb ik de indruk dat in deze samenleving woorden die verwijzen naar lichaamsdelen overheersen. In het bijzonder wanneer mensen willen verwijzen aan werkpunten of defecten. Wie niet goed is in ellebogenwerk, steeds de vinger (te sterk) op de wonde legt of het hart op de (soms te scherpe) tong heeft liggen, heeft het duidelijk niet gemakkelijk in onze samenleving. Erkend of bot? De mate waarin we fingerspitzengefühl hebben, bepaalt volgens mij sterk hoe we in de samenleving staan. Of we erkend, gewaardeerd, verstaan worden. Of toch… Read more Fingerspitzengefühl

‘Koken kost geld’

‘Koken kost geld’. Wie een maaltijd bereidt, heeft er veel voor over. Voorbereidingstijd. Dure energie. Een EHBO-kist. De juiste pan, of een oven, als je het groots ziet. Cholesterol of veggie-ziekte. Kippen, als je restjes hebt. Of een diepvries, om te bewaren tot de vuilnisman komt. Een zoektocht naar korting. Of samen kopen met anderen. Zeg nu zelf: is een opwarmmaaltijd van een topchef niet veel lekkerder (en gezonder)? Reken uit en gun u verrukkelijke goulash van Peter Goossens. Zoals Olli Rehn zegt: ‘Cooking means cutting’. Met risico’s als vingers… Read more ‘Koken kost geld’

In 100 woorden

‘Ik zal het niet meer meemaken’, verkondigde de altijd vrolijke radiopresentatrice. In volle uitzending. Je kon monden horen open – en mensen van stoelen vallen. Dan leek alles ‘stil’. Zelfs de achtergrond viel weg. Niet toevallig. Er was straks reclame. Gevolgd door wereldnieuws. Maar nu alleen ruis. Als ‘voor altijd’. ‘Het weer, ik bedoel dat ik op reis vertrek en het mij niets uitmaakt of het mooi of slecht weer wordt’, verbrak ze de stilte. ‘Of wat dacht je?’. ‘Jij hebt ongetwijfeld goede bedoelingen in het leven’ opperde haar collega… Read more In 100 woorden

Naar een goed gewicht …

Al jaren kamp ik met overgewicht. Ooit was ik een kernobees en werd ik daarmee geplaagd. ‘Dikke vriend’, kreeg ik steeds te horen. Nu sta ik naar verluidt eerder aan de rand van het obese spectrum. Al gaat het op en neer, en is het vaak moeilijk in de hand te houden. Een geluk bij een ongeluk eigenlijk. Ik heb niet echt een hongergevoel, en moet me aanzetten om te eten (via een planning). Ook als het iets is wat ik lust. Het verschil in iets graag of niet graag… Read more Naar een goed gewicht …

Als een uitdaging zich aandient …

Zodra iets op me afkomt, een uitdaging of een taak, wil ik die terstond aanpakken. Het leven is immers tekort om veel stil te zitten, en ik wil geen kansen missen. Toch lijkt het vaak anders, dat ik eerder blijf zitten en niet verroer. Of op een moment een taak of uitdaging aanpak die niet logisch overkomt. Veel te vroeg of veel te laat in het gedacht van anderen. Processen in het verstand Zodra ik me bewust wordt van zo’n uitdaging, vinden er allerlei chemische reacties plaats in mijn verstand.… Read more Als een uitdaging zich aandient …