Elke zeventiende van de maand schrijf ik over een van mijn gewoontes die mogelijks doordesemd zijn door mijn autisme. Deze keer is het mijn gewoonte om koffie op dezelfde wijze te drinken uit dezelfde beker op dezelfde manier gemaakt.
Elke derde zondag van de maand schrijf ik een stukje over zondagse ervaringen. Deze keer gaat het over twijfel en bezorgdheid op zondag, dat en wanneer er iets mis zou gaan. Wat ik kan doen en hoe andere mensen om me heen ermee omgaan.
Elke vijftiende van de maand schrijf ik een stukje over de belangrijkste documenten, dus administratie, in mijn leven. Deze eerste keer schrijf ik over de belastingaangifte. Hoe ik ermee omga, wat sparen ermee heeft te maken en wat het volgens mij moeilijk maakt.
Anais (28), orthopedagoge en lezeres van deze blog, stuurde me de vraag hoe belangrijk succeservaringen zijn voor mij als persoon met autisme. Een poging om op die vraag te beantwoorden, zonder daarbij voor andere mensen met autisme te spreken. Iedereen met autisme heeft namelijk een andere manier om met succes om te gaan.
Nummer zevenenveertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Welke emotie ik minstens een keer per dag beleefd. Of ik graag gelijk heb en waarom (niet). Wie er op mijn eigen televisiezender (niet) te zien zou zijn. Wanneer voor mij voor het laatst iets slecht begon maar uiteindelijk goed eindigde. Wat ik het liefste doe op een regenachtige zondagmiddag. Welk voedsel ik nog niet gegeten heb maar wel eens zou willen proeven. Hoe ik het zou aanpakken mocht ik mijn leven mogen overdoen. Hoe de hemel er voor mij uit ziet. Welke film ik eindeloos zou kunnen herbekijken. En tot welke dansstijl ik zou kiezen mocht ik een verplicht dansnummertje moeten opvoeren.
Elke twaalfde van de maand probeer ik iets te schrijven rond de Grote Vragen (zie bv Canvas en de BBC). Deze keer stel ik me de vraag of we elke dag moeten leven alsof het onze laatste is. De ondertitel is autisme en toekomst.
Een mooi moment in deze zomer. Over de ochtendstond aan het strand. Ik beschrijf wat er gebeurt tijdens mijn korte wandeling van half zes tot rond zes uur, tussen vlak voor en vlak na de zonsopgang.
Ruim drie kwart van de medemens zou minstens eenmaal per jaar op reis trekken. Het is dan ook logisch dat in kranten en tijdschriften bekende en minder bekende medemensen worden bevraagd naar hun reisgewoonten. Maar in welke mate is deze homo autisticus ook een homo toeristicus of eerder een blijf-thuis-mus? Deze week beantwoordt ik tien vakantievragen die in het financieel-economische dagblad De Tijd werden gesteld. Voel u vrij om de vragen over te nemen op uw blog.
Tistje 