Nummer zesendertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over hoe ijdel ik ben, of ik meestal mijn hart of mijn hoofd volg. Wat het laatste risico is dat ik heb genomen. Of ik vaak het voortouw neem in een gesprek. Waar ik het meeste tijd aan besteed. Wat ik versta onder het succes. Of ik gemakkelijk een complimentje in ontvangst neem. Wat er met mijn restanten mag gebeuren eens ik er niet meer ben. Of ik liever tegen een spotprijs zou vliegen of tegen lage of betaalbare prijs in om het even welk restaurant mag eten. En tot wat volwassen zijn voor mij betekent.
Een beeld zou meer zeggen dan duizend woorden. Of dat zo is, betwijfel ik. Wat ik met meer zekerheid weet, is dat duizend en enige woorden mijn ervaring tijdens het bekijken van Epiphany (2016) onrecht zouden aandoen. Epiphany is een documentaire over liefde, autisme, natuur, passie, angst, vastberadenheid, doorzettingskracht en gewaagde keuzes maken in het leven. In deze blog geef ik mijn kijkervaringen weer, en waarom de documentaire de moeite waard is om te bekijken.
Hoe je erover denkt, hoe je erover praat, hoe je ermee bezig bent. Ik schrijf er meestal niet over. Of toch niet online. Nochtans blijft er vraag naar. Voor mij was seks tot ver voorbij mijn dertigste iets dat buiten mijn universum gebeurde. Het mag duidelijk zijn dat ik geen expert ben in dit soort dingen. Toch probeer ik zo eerlijk mogelijk een stukje te schrijven, vanuit mijn beleving van seks. Omdat het elders vaak zonder veel respect wordt benaderd.
Nog een geluk niet elke dag een donderdag is. De week is bijna rond in mijn dagboek. Of minstens, zo lijkt het naar mijn gevoel. Donderdag is poetsdag, en ook een drukke, want volgestouwd met taken. Met de onvermijdelijke huilbui en het dutje erbij. In deze blog vertel ik er meer over.
Citaat van vrouw met autisme in Partners in autisme: relaas van (on)gewone relaties in een redactie van Cis Schiltmans (Uitgeverij EPO, 2006 en 4de druk in 2015, i.s.m. de Vlaamse Vereniging Autisme) over het moeilijke aanvaardingsproces bij haar partner van haar autisme.
Het is woensdag. Al noem ik het liever het midden van de week. Met woensdag worstel ik naar gewoonte. Om een of andere reden loopt er wel iets grondig fout, of verschijnt er een geest op televisie. In deze blog vertel ik u daar mee over.
Nummer vijfendertig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over waar ik kan over blijven doordrammen, of elke liefdesrelatie redden is, en met welk lichaamsdeel ik tevreden ben. Over hoe ik het leven spannend hou, of ik goed kan presteren onder druk, en welke levensfase ik het prettigst heb ervaren. Tevens komen vragen aan bod als of ik andere mensen net zoveel waard vind als mezelf en of ik denk dat je altijd de keuze hebt. Tot slot nog of ik liever al mijn geld zou verliezen of alle foto’s die ik heb gemaakt, en of ik liever over tien minuten te laat zou zijn of altijd twintig minuten te vroeg.
Schrijver (en vader van een zoon met autisme) Erik Jan Harmens in ‘Ik wilde ‘de autist next door’ laten zien’ in Trouw, 28 februari 2017 (naar aanleiding van de publicatie van diens roman Pauwl) over welke mensen met autisme hij ziet in de media en over welke hij wilde schrijven in zijn roman.
Tistje 