Gary B. Mesibov, Victoria Shea & Eric Schopler – The Teacch Approach to Autism Spectrum Disorders (Springer, 2004) over wat volgens hen het centrale probleem is van autisme en hoe daar het best mee wordt omgegaan, wat de TEACCH-aanpak benadrukt.
Stuart Murray in Autism (Routlledge, 2011) over wat hoe het verlangen om autisme te begrijpen zich in de praktijk uit, waarom dat niet noodzakelijk de juiste aanpak is en wat dan beter zou zijn.
Ria Mathijsen in De jongen die uit de lucht kwamen vallen: een autobiografische roman (Luitingh-Sijthoff B.V., 2009) over een ontmoeting met ondersteuners van haar zoon met autisme, over terminologie, etiketjes en positieve evolutie die ongezien lijkt te blijven.
Daniël Tammet in De wijde lucht omvatten: een verkenning van de grenzen van het brein (Uitgeverij Epo, 2009) (uitgeput, verkrijgbaar in sommige bibliotheken), beschrijft het volgens hem wrede stereotype over de ‘gemiddelde’ autist, en de reden waarom dit stereotype voortleeft.
Commentaar waarom een niet nader genoemde wetenschapper en professor volgens een deelnemer aan een forum niet als autistisch beschouwd kon worden, gelezen op een forum bij een discussiedraad over wetenschap en autisme
Eerder dan ons te concentreren op het tekort aan emotioneel welbevinden, zouden strategieën om het geluksgevoel te stimuleren betere effecten geven in de ondersteuning van mensen met autisme, schrijft Peter Vermeulen (Autisme Centraal) in zijn artikel ‘the practice of promoting happiness in autism’, verschenen in de bundel ‘Good Autism Practice: autism, happiness and wellbeing’. In deze blog bespreek ik het artikel en geef drie (kritische) bedenkingen en een advies(je).
Ruben K. (24) uit Helmond in ‘Liefde is het moeilijkste’, verschenen in het Eindhovens Dagblad van 7 januari 2016 over hoe hij zijn autisme ziet en over zijn passie, verzorgen van dementerende ouderen, en waarom dat zo is.
Een anonieme lezer op het sociale medium Tumblr mailde me deze vraag: Op de TV-zender Vitaya loopt een serie ‘Het zal me een rotzorg zijn’ waarin een verwend joch enige tijd een buddy is voor een zorgbehoevende andere. Met zowel zorg als gezelschap. Op het laatst krijgen ze de kans een vriendschapscontract te tekenen. Ken je het programma, hoe vind je het en zou jij dat zien zitten mochten ze jou dat vragen? Ik probeer in deze blog een (bevestigend) antwoord te motiveren.
Tistje 