‘Zou jij iets willen doen zoals in ‘Rotzorg’?’

het-zal-me-een-rotzorg-zijn (1)

Een anonieme lezer op het sociale medium Tumblr mailde me deze vraag: Op de TV-zender Vitaya loopt een serie ‘Het zal me een rotzorg zijn’ waarin een verwend joch enige tijd een buddy is voor een zorgbehoevende andere. Met zowel zorg als gezelschap. Op het laatst krijgen ze de kans een vriendschapscontract te tekenen. Ken je het programma, hoe vind je het en zou jij dat zien zitten mochten ze jou dat vragen?

Ja, ik ken het programma, dat oorspronkelijk op RTL5 is uitgezonden, en gebaseerd is op de Franse dramatische komedie Intouchables (2011), de verfilming van een autobiografie van een volledig verlamde aristocraat die een vriendschap opbouwt met zijn allochtone thuiszorger die uit de voorsteden komt.

Het Nederlandse programma pakt het iets anders aan. Het draait in ‘Het zal me een rotzorg zijn’ rond een jongere of jongvolwassene die tot nu weinig uitvoert in het leven (of pech heeft gehad) en tot buddy gekoppeld wordt aan iemand die door een ongeval, chronische ziekte en/of handicap veel ondersteuning nodig heeft. De niet-gehandicapte persoon is verwend, komt uit de criminaliteit, of weet niet wat hij of zij aan moet met het leven. De twee personen zijn ongeveer van dezelfde leeftijd.

Ik heb van het programma enkele afleveringen gezien en ben van plan verder te kijken. Ik vond het programma best goed, al stoor ik me af en toe aan de beeldvorming van zowel de persoon met als zonder handicap.  Ze hebben er duidelijk de buitenbeentjes uitgekozen, en de titel van het programma spreekt me ook niet echt aan.

Of ik daaraan zou willen meewerken? Goh, ik ben volgens mij veel te gewoon. Zowel voor de rol als persoon met of zonder handicap. Hoewel ik niet weet wat ze onder ‘minder actief’ of ‘verwend’ verstaan, ben ik daar waarschijnlijk veel te actief en geëngageerd voor.

Mocht ik toch gevraagd worden voor zo’n soort ‘gemeenschapsdienst’ zou ik natuurlijk instemmen, mits redelijke aanpassingen (in verband met mijn handicap), Op televisie komen zie ik evenwel helemaal niet zitten. Niet omdat ik niet geassocieerd wil worden met mensen met een grotere zorgnood dan mezelf, verre van. Wel omdat op televisie komen niet meteen mijn grote droom is, en ik het zelfs een beetje angstaanjagend vind.

Als persoon met een handicap zou ik alvast niet meedoen aan zo’n programma. De niet-gehandicapte mensen durven immers nogal wat kwetsende opmerkingen geven. Je moet al een behoorlijk dik vel hebben om daarmee om te kunnen. Ik stel me ook veel vragen bij deze manier van werken, of het wel zo positief is, zowel voor degene die zogezegd ‘verwend’ is als voor degene die zogenaamd ‘het niet getroffen heeft in het leven’. Beide groepen worden hierdoor verkeerd in beeld gebracht.

Wat ik goed vind aan het programma is dat de dagelijkse realiteit aan bod komt, zoals de verzorging, toegankelijkheid in het openbare leven, reacties van mensen die niet vertrouwd zijn met beperkingen … Anderzijds komt het programma af en toe wel zwaar en spectaculair over. Er is af en toe wel humor, maar soms gaat het er heel grof aan toe, en een ruzie is nooit ver weg.  Er moet ook altijd wel iets overwonnen worden, een angst of een trauma, en aan het einde komt er zoiets als een vriendschapscontract. Terwijl vriendschap volgens mij toch eerder opgebouwd dan contractueel moet zijn.

Nu weet ik dus al dat ik geen vriendschapscontract zou sluiten. Al sluit dat helemaal niet uit dat ik zou contact houden met die andere persoon. Via mijn manier van communiceren weliswaar, via sociale media of andere vormen van virtuele communicatie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s