Warren Mavocchi is een Australische persoon die op latere leeftijd met autisme heeft leren leven. In zijn boek ‘Human: finding myself in the autism spectrum’ schrijft hij over het (terug) vinden van menselijkheid. In dit fragment probeert hij aan te geven in welke mate en wanneer zijn gedrag afwijkt en hoe anderen daarop mogelijks reageren.
Fragment van de Portugese Paulo Coelho uit ‘Overspel’, een roman uit 2014,, waarin een personage het heeft over de betekenis van psychologisch autisme en het verlangen naar veiligheid en controle wat hiermee geassocieerd wordt.
Fragment uit Iedereen kan schilderen: roman van de schrijfster Eva Curvers (Atlas Contact 2014) over hoe een personage in het boek een stuk van het diagnostisch proces naar autisme beleeft, namelijk het onderscheiden van de volgens hem (het personage is mannelijk, blijkt later) echte en onechte glimlach.
Een automatisch schrijven aan de hand van de beginzin : “Het is nooit echt duidelijk, en dat is het eigenlijk ook nooit geweest: menen ze dat nu of laten ze een ballonnetje op, om te zien hoe ik reageer”, met elementen van communicatie, denken en ervaren.
Een voorbeeld aangebracht als ‘leugentje om bestwil’ (passend bij de kerstperiode) in het kader van communicatie, uit Autisme: werkboek sociale vaardigheden van Maureen Aarons en Tessa Gittens (Acco, 2009) –
De surf-analogie toegepast op autisme door Dan Webber in Surfism: The fluid foundation of consciousness (CreateSpace Independent Publishing, 2012)
Carla L. uit P. heeft onlangs, via haar zoon met autisme, kennis gemaakt met het boek ‘Ik ben speciaal 2’ van Peter Vermeulen. Ze heeft ook andere boeken gelezen over autisme en filmpjes op het internet bekeken. Die verrasten haar omdat het allemaal hoog functionerende mensen met autisme waren met allerlei zeer bijzondere talenten (IJslands leren in geen tijd, een onderneming runnen, boeken schrijven), en behoorlijk verbaal zijn (‘echte showbeesten lijken het, terwijl die van ons schuchter en verlegen is’). Ze vraagt zich af of ik me ook bijzonder ervaar, en of ik ook zo’n bijzonder talent heb. Jammer genoeg niet, ik ben een van die ‘gewone’ autisten, die niets bijzonder is maar toch een beetje speciaal.
Wat maakt een gezellige kerst? Nu het klimaat en smaakvolle producten het hebben laten afweten, moeten we op zoek naar gezelligheid in onze verbeelding. In deze korte bijdrage over gezelligheid en kerst geef ik enkele tips, geïnspireerd door anderen.
Tistje 