Peter Vermeulen, Vlaams pedagoog en autoriteit op vlak van autisme, beantwoordt vijf vragen voor Tistje.
Een eerste is die over hoe hij terecht kwam bij het thema autisme. Een tweede rond de bedoeling van het boek ‘Ik ben Speciaal’ en de themacursus die daaruit is gevormd.
Een derde over welke criteria er zouden moeten zijn om betrouwbare informatie te vinden over leven met autisme. Aangevuld met de vraag naar de rol van van ervaringsdeskundigen, hun sterkten en zwakten.
Een laatste is die hoe hij de toekomst van autisme tegemoet ziet.
Ten slotte een verhaal over autisme en seks. Een autistische vrouw heeft een verhouding die algauw uit raakt. Op de vraag waarom antwoordt ze: ‘We waren samen naar de bibliotheek geweest, we hadden samen bij Hardee’s gegeten en we waren samen naar de film gegaan. Zodoende hadden we alles gedaan wat we samen konden doen, en nu wordt het tijd om een andere verhouding te beginnen.’ Ik ken nogal wat van autisten Herman De Coninck in ‘De Vliegende Keeper: essays over poëzie’ (De Arbeiderspers, 2011)
Als je in Engeland gedropt werd en je zou een Koreaan of een Portugees zijn, dan zou de daardoor ontstane verwarring normaal gevonden worden. Je spreekt tenslotte de taal niet. Maar als Amerikaan is dat in wezen wel het geval. Dus zit je gevangen in gesprekken die jou niets zeggen, waarin je mensen alsmaar weer moet vragen zichzelf te herhalen, in de hoop dat ten slotte het onbekend woord op zijn plek valt. Dat is zo’n beetje hoe asperger werkt. Ik moet heel hard mijn best doen voor dingen die… Read more Als een Amerikaan in Londen →
Vrouwen kiezen altijd een man die op hun vader lijkt, zeggen ze. Mijn vader was licht autistisch geweest en jawel, ik had een sterke voorkeur voor autistische mannen, voor mannen met een totaal gebrek aan inlevingsvermogen. Toen viel mijn oog op een man in een hoek, die in zijn eentje een boek zat te lezen. Een boek! Ik kon me niet herinneren dat ik een boekwinkel gezien had hier in de stad. Deze man zag eruit als een Saoedische asperge, dus mijn interesse was gewekt. Hij las nota bene een… Read more Een man die op vader lijkt →
We veronderstellen dat jongeren met autisme wel technisch kunnen liegen, maar dat ze het moeilijk hebben met de relationele component ervan. Liegen om iets te verkrijgen of te ontlopen kunnen ze wel. Maar een leugentje om bestwil of ter verbetering van het eigen imago is moeilijker. Deze manier van liegen is immers subtieler en vraagt meer relationeel doorzicht. Ilse Aerts & Peter Buys in Mijn zelfportret: groepswerk rond zelfbeeld voor adolescenten met autisme (Garant, 2011)
Wie op zoek gaat naar informatie op het internet, stoot op een overvloed aan informatie. Vaak goed bedoeld, zelden volledig en helaas ook soms volledig onjuist en ongenuanceerd. De website Participate! Autisme is voor mij een voorbeeld van een betrouwbare informatiebron. Met zowel beeld, geluid, zowel kennis van ervaringsdeskundigen als deskundigen van de tweede lijn. Zowel als inspiratie voor mijn eigen leven als om naar te verwijzen als ik ergens ga spreken over mijn autismebeleving. Martine Thys is projectmedewerker bij Participate! en komt als eerste aan het woord. Over wat… Read more Vijf vragen aan … Martine Thys van Participate! Autisme →
Gewoon wat tijd is wat ik vraag. Om te worden wie ik ben, mijn levensreis te maken, en de codes van de prijzen, die voor mij zouden zijn weggelegd tijdig te kraken. Wat tijd dus. Om mijn kleine hart moed in te spreken. Om, weliswaar schoorvoetend, eraan te beginnen. Zonder vrees en angst mezelf te verliezen, en voor het goede in het leven te kunnen kiezen. Wat tijd, om een net te kunnen weven. Dat me niet beknelt maar op tijd opvangt. Wat tijd, om niet te snel te moeten… Read more Gewoon wat tijd →
Het labelen van kinderen met een moeilijker gedrag is een booming business. Bij ADHD duiken almaar nieuwe varianten van aandachtsuitval op, en over autisme zeggen psychiaters dat dit blijkbaar in het Vlaamse leidingwater zit. Laurent Burssens, voormalig directeur VAPH in Knack, 11 september 2013
Tistje 