Danaë, moeder van een zoon met autisme en sinds jaren lezeres van deze blog, stelt me de volgende vraag: Hoe komt het dat veel mensen autisme een onzichtbare handicap noemen? Het is toch duidelijk zichtbaar als autistische mensen door hun autisme een handicap hebben, meer moeten doen voor hetzelfde tegenover anderen, of dat ze autistisch zijn? Daar is toch niets onzichtbaar aan? Zou het niet beter een onbegrijpelijke handicap genoemd worden?” In deze blog probeer ik deze vraag kort, vanuit ervaring en met nuance te beantwoorden.
Citaat van Ellen C., studente orthopedagogie, in ‘Zelfvertrouwen krijgt een boost’ in De Zondag, 5 juni 2022
Heb je altijd de keuze, vraagt Lieven me, om het jezelf niet te moeilijk te maken? In deze blog probeer ik op deze wat abstracte vraag genuanceerd te antwoorden.
Citaat van Magali De Reu, autisme activiste, in het magazine Goed Gevoel van 1 februari 2022 over wat zij aan lotgenoten wil laten zien.
Maurice, lezer van deze blog en mijn boeken, en vader met een autistische dochter, schreef mij vorige week een mooie brief over zijn ‘situatie’. Hij gebruikt een nom de plume. Ik geef de brief integraal weer.
1000 vragen aan jezelf, nummer 92 met vragen als zou je iemands online reputatie vernietigen, zou je het huiswerk van je kind stiekem opnieuw maken mocht dat tot een betere baan leiden, zou je een geldtas die je vind in het park terugbrengen, zou je liever herinneringen verliezen of het maken van nieuwe herinneringen verliezen, als je een dood konijntje vind in het park van een ziekenhuis wat doe je dan, zou je terugbellen als een ander tijdens een telefoongesprek de lijn verbreekt of wachten, en zou je genieten van een maand van volstrekt isolement.
Zoals voor iedereen, heeft elke dag ook voor mij een heleboel nieuwe uitdagingen. Op vraag van iemand die mijn blog al een hele tijd leest, heb ik even opgelijst welke tien uitdagingen voor mij het belangrijkst zijn in mijn dagelijks leven: mijn ochtendroutine, zenuwen voor elk sociaal contact, voortdurende jeuk, … zijn daar enkele van. Het zijn uitdagingen die ook bij een aantal andere mensen met autisme blijken voor te komen, maar natuurlijk is dat niet bij iedereen zo.
Op aangeven van LAVA (lees – en adviesgroep volwassenen met autisme) bespreek ik een artikel over wat werknemers met autisme kan helpen op de werkvloer om met verwachtingen om te gaan. Bij werknemers met autisme blijkt dat het potentieel hoogstaand kwalitatief werk onder andere door drempels op de werkvloer zelf vaak niet verzilverd raakt. Stress in de werkomgeving en beperkingen in sociale omgang blijken de belangrijkste daarvan. Sociale steun van collega’s helpt weliswaar neurotypicals maar hulp buiten de organisatie (via coaching of anderen met autisme of zichzelf kunnen zijn) helpt het meest voor mensen met autisme. Sociale communicatie met collega’s lijkt het meest problematisch volgens werknemers met autisme. Voor die niet-autistische collega’s lijkt werkstress voor veeleer een ‘dingetje’ en soms eens lastig terwijl het voor werknemers met autisme aanzet kan zijn tot opgebrand raken. Vooral goede relatie met het management (op alle niveaus) kan autistische werknemers helpen volgens dit artikel.