Spring naar inhoud

Tag: handicap

‘Wanneer ervaar je jouw handicap en wanneer niet?’ … autisme en handicap

Onlangs kreeg ik een mailtje van Diane, psychiatrisch hulpverlener van mensen met autisme die een handicap hebben. Ze merkt dat veel mensen met autisme het moeilijk hebben met zichzelf en het hebben van beperkingen. Terwijl iedereen die heeft, volgens haar, hoewel mensen met autisme daar vaak minder zicht op hebben, en er dan ook vaker tegenaan botsen. Ze vraagt zich af in welke mate ik mijn handicap ervaar en in welke mate niet, en of er situaties zijn waarin ik helemaal geen noemenswaardige beperkingen ervaar. In deze blog probeer ik er genuanceerd op te reageren en te beschrijven hoe ik mijn handicap ervaar.

‘Eerder dan de passieve ‘mij’ de actieve ‘ik”

Citaat van juriste en disability-activiste Harriet McBryde Johnson uit ‘Too late to die young’ (Picador, 2005) over de neiging van mensen om mensen met een handicap terug te dringen in enkele starre verhaalvormen, en hoe deze vrouw met een handicap daar op reageerde door te volharden in de actieve ‘ik’.

Voorbij de trots of angst voor statusval … autisme en handicap

Michael John Carley in ‘Unemployed on the autism spectrum: How to cope productively with the effects of unemployment and jobhunt with confidence’ (Jessica Kingsley Publishers, 2016) over (onterechte) drempels van trots of vrees voor een status – of inactiviteitsval die zich voordoen als iemand met autisme voor de mogelijkheid wordt gesteld om een erkenning handicap aan te vragen.

Temple Grandin … de film

Kort (kijk)verslag van de film ‘Temple Grandin’, met Claire Danes, een film over het leven van de gelijknamige vrouw met autisme, auteur en spreekster, en tevens deskundig in het ontwerpen van slachthuizen.

‘We zijn helemaal niet zo speciaal’

Kenzo (29) mailde me gisteren deze bedenkingen bij mijn blog, met name dat autisme als te speciaal, te negatief wordt voorgesteld op deze blog. Dat mensen met autisme helemaal niet zo speciaal zijn, iedereen wel een barst in zijn bovenkamer heeft., en dat de samenleving zelf ‘schuld’ heeft aan hoe het met ‘ons’ (mensen met autisme) gaat. Ik probeer hier kort op te reageren.