Christine Preissman is een Duitse arts en psychotherapeute met autisme die werkt in een centrum voor mensen met een verslavingsproblematiek. Onlangs verscheen een interview met haar in het Oostenrijkse blad Profil. Deze tekst is een vrije navertelling. Over haar angst als arts op doktersbezoek te gaan, haar afschuw voor half vloeibaar en half vast voedsel, de eigen communicatiestijl die haar zowel voor – als nadelen geeft in haar werk, over seksueel misbruik, haar kritiek op ABA …
Nummer vijftig, en in de helft van 1000 vragen aan jezelf, met dit keer vragen als naar welke feestdag ik elk jaar opnieuw uitkijk, waar ik maar niet aan toe kom in mijn leven, of wijsheid met de jaren komt, welke kleur ik mijn leven zou geven, welk woord ik jarenlang verkeerd heb gezegd, en wat belangrijker is: de reis of de bestemming.
Sinds 25 februari van vorig jaar werk ik aan een nieuwe serie, de 1000 vragen aan jezelf. In deze blog leest u een overzicht van de eerste 200 vragen. Telkens probeer ik, trouw aan het concept van Tistje, de vragen ruimer te kaderen, en verder te gaan dan het anekdotische. Van met wie ik het best kan opschieten tot op welke leeftijd ik in Sinterklaas geloofde, van welke (super)kracht ik graag zou hebben tot wat ik waardeer in mijn/een partner/levensgezel, van hoe onafhankelijk ik in het leven sta tot of ik gevoelig ben voor kritiek. Over het leven, lijden en lust dus. Zonder dat daarbij autisme op expliciete wijze ter sprake komt, maar uiteraard erdoor beïnvloed, in het ene al meer dan in het andere, soms helemaal niet en soms al te nadrukkelijk.
Een eigen vrij vertaald fragment uit het nieuwe boek van de Duitse geofysicus, IT’er en persoon met autisme Dr. Peter Schmidt (Der Straβensammler: Die unglaublichen Erlebnisse eines autistischen Weltreisenden (Patmos Verlag, 2016). Over zijn wereldreizen en hoe zijn autisme daarin een rol speelt.
Nummer vijftien in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over welke landen ik nog wil bezoeken, welke (super)kracht ik graag zou hebben, en wanneer ik wel eens door grond zakte (van schaamte). Van welk liedje ik vrolijk wordt, hoe flexibel ik wel (of niet) ben. Of er vreemde eetcombinaties zijn waar ik gek op ben. En wat ik zoal doe tijdens het wachten in een rij. Tot slot ook nog enkele moeilijker vragen: waar ik afleidt dat ik van iemand houd, of verzoeningen altijd tot littekens leiden, en of ik vaak gesprekken voer in mijn hoofd.
Een volle dag duurt het om op de afspraak te zijn voor een consultatie bij een specialist … tijd genoeg om te observeren, om mensen te ontmoeten, om gebeurtenissen mee te maken. Een dag uit het leven van een ziekenhuisreiziger.
‘Ik zal het niet meer meemaken’, verkondigde de altijd vrolijke radiopresentatrice. In volle uitzending. Je kon monden horen open – en mensen van stoelen vallen. Dan leek alles ‘stil’. Zelfs de achtergrond viel weg. Niet toevallig. Er was straks reclame. Gevolgd door wereldnieuws. Maar nu alleen ruis. Als ‘voor altijd’. ‘Het weer, ik bedoel dat ik op reis vertrek en het mij niets uitmaakt of het mooi of slecht weer wordt’, verbrak ze de stilte. ‘Of wat dacht je?’. ‘Jij hebt ongetwijfeld goede bedoelingen in het leven’ opperde haar collega… Read more In 100 woorden →
‘Wacht niet tot u met vakantie bent’. De poster in de wachtkamer van mijn huisarts is duidelijk. Ga eerst langs bij uw huisarts voor u op reis vertrekt. En wees er bewust van dat verandering van activiteit en klimaat soms voor onaangename neveneffecten zorgt. Want allerlei problemen kunnen de kop opsteken. Maar dat wist u natuurlijk al. Een oudere heer in pak die mij ziet kijken naar de poster knikt instemmend. ‘Daarom ga ik nooit op reis. En voor ik vroeger met vakantie ging, bouwde ik mijn werk eerst af.… Read more Wacht niet tot u met vakantie bent! →
Tistje 