‘Pas vanaf plan F begin ik me zorgen te maken’ … autisme en reizen

der Strassen Samler

Toen ik op mijn eenenveertigste op onverwachte wijze ervoer dat ik, zoals mijn behandelend arts me letterlijk heeft bevestigt, ‘een autist met uitgesproken Asperger-trekken’ was, kreeg ik eensklaps voor mijn anders-zijn een verklaring en een naam die al die facetten onder een gemeenschappelijke noemer bracht.

Wellicht vraagt u zich wel af: hoe gaat zo in zijn werk, als een autist op reis gaat? Dat kan toch eigenlijk helemaal niet! Hoe kan een mens, die alles moet plannen, onderweg nou nog een beetje plezier ervaren? Want onderweg avonturen beleven, het toeval toelaten, dat is toch niet planbaar? Een mens die de context in een sociaal contact niet kan aanvoelen, schijnbaar dus geen inlevingsvermogen heeft, hoe merkt zo iemand de ondertoon en de essentie in sociale situaties en in gesprekken? Merkt hij dat al met al wel? Of is dat misschien helemaal niet nodig? Ziet de autist in plaats daarvan misschien andere dingen, die andere mensen niet zien? Niet altijd, maar vaak wel.

Reizen met autisme betekent vooral op een andere manier reizen.  Zo reis ik alleen, en plan ik zelf mijn tocht, hoef ik dus geen rekening te houden met wat anderen over mij denken. Ik kies de bestemming, en hoe ik er ga geraken. Als ik dan ergens sta, in China bijvoorbeeld, ken ik de spraak niet, maar ziet men dat ik niet van daar ben. Ver weg heb ik veel minder problemen met de acceptatie van mijn ietwat vreemd gedrag. Men accepteert dat ik niet de geplogenheden van de streek kan kennen. 

Een reis is geslaagd als mijn plan lukt, als ik kan zien wat ik graag wil zien. Ik heb mijn plan A, B, C, D, E en F. Wanneer A niet gaat, dan B en zo verder. Mijn zelf voorbereidde geplande flexibiliteit, noem ik het. Pas wanneer ook het Plan F niet lukt, dan gaat het echt slecht en begin ik me zorgen te maken.. Dan lukt echt niets meer. Het is ook al meermaals voorgekomen dat ik 24 uur gewoon op een bepaald punt ben blijven staan. Toch blijf ik graag onderweg. Hoe langer ik onderweg ben, hoe meer ontspannen ik me voel. Zo doorkruis ik graag hele continenten. Van thuis naar Hong Kong. Of langs de Zijderoute. En in 2000 volgde ik de ‘ meest onmogelijke weg ter wereld’, de legendarische Panamericana. Toen heb ik mijn jeugddroom in vervulling zien gaan.

Peter Schmidt in Der Straβensammler: Die unglaublichen Erlebnisse eines autistischen Weltreisenden (Patmos Verlag, 2016). Eigen vrije vertaling. Dr. Schmidt studeerde geofysica en informatietechnologie. Met zijn vrouw en twee kinderen leeft hij in Duitsland. Zijn drie (Duitstalige) boeken zijn bestsellers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s