Na een voordracht/lezing werd ik een tijd terug door de groep spontaan, onverwacht mee gevraagd voor een hapje/drankje. Hoe ik daarop inging en wat er gebeurde, beschrijf ik in deze blog.
Hoe ik bereikbaar ben, vragen diensten en organisaties mij wel eens. Alles behalve telefonisch, schrijf ik dan. Hoewel dat niet altijd wordt gevolgd. Waarom ik liever niet telefoneer, probeer ik in deze blog uit te leggen.
Nog niet klaar voor feestjes of knuffels (in deze fase van de Covid-19-periode)? Er bestaat een woord voor: versoepelstress. In deze blog beschrijf ik wat het betekent voor mij (en waarom ik er al vaker last van heb)
Alex D., transgender autistische man met PTSD en hulpverleningstrauma’s, in Hoe ik 30 jaar tumult overleefde en in 2020 gelukkig werd: inzichten over mentale gezondheid. Geplaatst op De Wereld Morgen, 22 december 2020, over zijn proces van acceptatie en bijleren over autisme.
15 tips voor een betere verstandhouding met als invalshoek communicatie, in de ik-vorm, vanuit mijn persoonlijke ervaring als mens met autisme, en mogelijks ook inspirerend voor anderen maar niet te veralgemenen tot iedereen. Losjes geïnspireerd door de 30 tips die de Britse leerkracht, vader en ervaringsdeskundige Pete Wharmby op zijn Twitter-account geeft om mensen met autisme te helpen.
Veel mensen met autisme zijn sterk gemotiveerd om vrienden, relaties en hechte familiebanden te hebben, hoewel autisme vaak veralgemeend wordt als een aandoening die de sociale interactie negatief beïnvloedt. In verhalen van mensen met autisme, uit de eerste hand, lijkt het vooral dat autistische mensen zich comfortabel en op hun gemak voelen bij andere autistische mensen. Maar is dat werkelijk zo? In deze blog lees ik een onlangs gepubliceerd onderzoek vanuit mijn eigen ervaringen als mens met autisme bij andere autisten.
‘Daar zou ik een boek over kunnen schrijven’ is een dooddoener, maar ‘zou je daar geen boek over schrijven’ heeft eveneens het effect dat ik niet meteen meer weet wat te zeggen. In deze tekst ga ik op beide uitspraken in en wat ik er in de praktijk doe.
Wat zou ik mensen met verdriet of lijden op of naast sociale media kunnen wensen, anders dan sterkte? Wat ik tegenover al dat verdriet, die ellende en dat onrecht kan plaatsen, is voor mij steeds vaker een raadsel. Er niet op letten, het sceptisch benaderen of hen erop wijzen dat ze niets tekort hebben en zelfs dankbaar moeten zijn, dat kan ik gewoonweg niet. Ik mag dan wel verlegen, discreet, weinig spraakzaam of cocooning zijn, maar allerminst ongevoelig of maatschappelijk onverschillig.
Tistje 