Wachtend op het perron ontmoet ik een vrouw met een Slavisch accent die me aanspreekt om hulp bij het kopen van een treinkaartje. Na wat praten merk ik dat ze niet oprecht is. Uiteindelijk verlaat ze mij zonder ticket, wat me achterlaat mijmerend over kunst van bedrog en de schijn van kwetsbaarheid.
Elke zomer ondernemen we ontspannen daguitstapjes naar natuurgebieden, musea en meer. Hoewel we stressmomenten ervaren, zoals lange wachttijden of uitgevallen vervoersmiddelen, denken we vooruit en vangen veel stress op vooraf. ’s Zomers zijn er vaak discussies of berichten over speciale voorzieningen, maar er zijn ook schaduwkanten. Toegankelijkheid is complex, elke situatie vereist nuance en begrip.
We houden van tradities, zoals jaarlijks naar een dierentuin gaan. De chaotische reis met het openbaar vervoer bleek een mooie gelegenheid om het te hebben over reizen per trein en per bus, en waarom sommige autistische personen daar misschien toch beter in zijn dan gedacht.
Bedenkingen rond wachten op ondersteuning geschreven naar aanleiding van een artikel rond de invloed van wachtlijsten op ondersteuning en euthanasie op basis van ondraaglijk lijden in De Standaard van 11 juni 2022
Wat maakt ons tot mens? Soms denk ik dat het wachten is. Hoewel. Tijdens het wachten luister ik naar ‘What makes us human?’, de podcast van BBC Radio 2 met Jeremy Vine, en hoor ik tal van mensen die slimmer zijn dan ik veel interessantere ideeën daarover uiten. Zoals de bioloog Chris Packham (ook enigszins bekend als man met autisme). Ook de audio-essays van econoom en activiste Noreena Hertz en politicoloog Francis Fukuyama zijn me bijgebleven. In deze blog zowel mijn eigen kijk als die van bovengenoemden.
Ik was te vroeg bij de dermatoloog, en dus ging ik in het nabijgelegen park op een bankje bij de vijver zitten schrijven. Wat daar gebeurde kan u in deze blog lezen.
Tijdens het wachten op een onderzoek medische beeldvorming, in wachtzone 7 – er zijn immers geen wachtzalen meer maar in elkaar overvloeiende zones – gebeurt teveel om op te noemen, maar toch doe ik een poging om een indruk te geven in dit stukje tekst.
Elke vierde van de maand schrijf ik over een preoccupatie of passie. Ik begin met wat wellicht mijn grootste passie is: oplijsten of lijstjes maken van wat of wie dan ook. Meestal doe ik dat op ‘dode’ momenten, wanneer ik moet wachten. Of ik lees lijstjes van anderen, zoals ‘Last suppers served on Death Row’ in een Engels tijdschrift dat in de wachtkamer bij de huisarts lag.