Onze samenleving kent een snel groeiende, problematische handicap, die goede banden binnen families en gezinnen smeedt en slechte verbreekt, die mensen ertoe noopt op een duidelijke en directe manier met elkaar te communiceren, die betekenisloze sociale interactie tot het minimum herleidt, die mensen tot het uiterste stimuleert om over zichzelf te leren en die ons tegelijk aanzet om er samen een betere wereld van te maken. Deze handicap wordt autisme genoemd – en ik kan niet inzien wat er verkeerd aan is, toch? Je kan niet geloven hoe blij ik… Read more Autisme als aanzet tot een betere wereld →
Meer dan gedacht wordt, zijn er mensen met autisme die het behoorlijk goed redden In het leven. Soms met beperkte en soms zelfs zonder ondersteuning buiten hun eigen kring of omgeving. Voor hen heb ik heel wat respect, zeker omdat je hen niet vaak hoort, tenzij om een genuanceerde bijdrage te leveren. Binnen die groep zijn er natuurlijk ook mensen die het graag goed zouden redden, en er alles aan doen om de schijn hoog te houden. Door het op anderen af te schuiven, mede-autisten die wel ondersteuning zoeken uitmaken… Read more Een passioneel gevoel voor het potentiële →
Op het laatst van hun leven kennen mensen maar één woord meer. Dat woord zou veel meer over hen zeggen dan alle woorden in hun hele leven samen. In welke mate die theorie klopt, weet ik niet. Wel dat ik tijdens mijn periode als verzorger van ouderen een aantal mensen kende die telkens één woord blijven herhalen. Vereenzelvigd tot hun expressie Tot het verzorgend personeel hen er zo mee associeerde dat hun familienaam erdoor vervangen werd. Ze werden mevrouw ‘Koffie’, mijnheer ‘Halleluja’ of mevrouw ‘Icarus’. Zoals sommige mensen met autisme… Read more Mijnheer Verrek en de (on)tevredenheid van anderen →
We zijn gejost. Of gesjareld. De klos. Verneukt. Gepakt. Door teringhoeren, paardenlullen, zeikers of kutwijven. “Djiezes man, gefuckt van hier tot ginder” als ik de laatste kreten mag geloven. Niets nieuws onder de zon, denkt u. Natuurlijk worden we geringeloord van hier tot in Tokio. Gesodemieterd. Ethisch verkracht. Je moet al naïef zijn om een andere mening te hebben. Misschien ben ik dat dan wel. Krachttermen, het went maar niet Toch kan ik er maar moeilijk aan wennen. Aan de boodschap, maar vooral aan de krachttermen. Die ik hoor tijdens… Read more Zin in een zenzomer →
Sommige mijlpalen in je leven kan je niet voorbij zonder ze te vieren. Ik heb het dan over werkelijk belangrijke, speciale gebeurtenissen. Grenzen die je verlegd hebt voor jezelf. Wendingen die jouw leven (weer) kleur hebben gegeven. Momenten die de moeite waard waren. Waarvan je in meer of mindere mate de invloed nog steeds ervaart. Iets waar je bijzonder fier op bent Het kunnen zowel eerste als laatste keren zijn. De eerste kus of het afscheid van een destructief mens. Het begin van een positieve gewoonte, het einde van een… Read more Waar ik bijzonder fier op ben … →
Soms moet het vanzelfsprekende eens gezegd. Hoewel. Wat voor de ene evident is, zal dat voor een ander niet zijn. Omdat ik niet in herhaling wil vallen, laat ik dit meestal achterwege. Er is immers zoveel te zeggen en zo weinig tijd en energie. Zoals dat wat ik zeg of schrijf alleen maar weergeeft wat ik denk, zeg, ervaar, voel en beleef. Als ik over mijn autismebeleving spreek of schrijf, hoeft dat (vanzelfsprekend) niet op te gaan voor de hele of zelfs maar een deel van de groep mensen met… Read more Vanzelfsprekend →
Ik heb het gevoel dat ik in een andere wereld leef. Dat ik mij voortdurend aan “de wereld” moet aanpassen terwijl ik dat niet kan. Ik beschik gewoon niet over die capaciteiten. Ik begrijp “Dé wereld” niet en niemand begrijpt mijn wereld. Ik word dikwijls kwaad op mezelf en hoop het nu eindelijk geleerd te hebben en anders te gaan doen of denken. Maar het gebeurt niet. Ik WIL het anders! Ik zou er alles voor geven. Maar ik KAN het niet anders. Ik mis linken. Ik begrijp de wereld… Read more De tragiek der schreeuw →
Alles kan beter. Dat was de rode draad op school tussen mijn zesde en negentiende. Dat werd stevig op het hart gedrukt, in de oren geknoopt en in onuitwisbare inkt getatoeëerd. Nog niet op de huid, maar alleen omdat tatoeages alleen voor onderkruipsels waren. Wij, daarentegen, waren Gods kinderen. Neem dat vooral niet te letterlijk, zei mijn moeder toen ik dat thuis vertelde, je bent gewoon een jongen zoals alle anderen. Kan je écht niet beter? Gods kind of gewoon een zoon … in die tijd was ik niet zo… Read more Niet perfect, toch geprobeerd →
Tistje 