Zin in een zenzomer

We zijn gejost. Of gesjareld. De klos. Verneukt. Gepakt. Door teringhoeren, paardenlullen, zeikers of kutwijven. “Djiezes man, gefuckt van hier tot ginder” als ik de laatste kreten mag geloven.

Niets nieuws onder de zon, denkt u. Natuurlijk worden we geringeloord van hier tot in Tokio. Gesodemieterd. Ethisch verkracht. Je moet al naïef zijn om een andere mening te hebben. Misschien ben ik dat dan wel.

Krachttermen, het went maar niet

Toch kan ik er maar moeilijk aan wennen. Aan de boodschap, maar vooral aan de krachttermen. Die ik hoor tijdens mijn dagelijkse wandeling door het zeewater of tussen de toeristen die liggen te zonnen op ” ’s wereld mooiste strand “.

Het verwondert me anderzijds niet echt als ik een blik werp op de strandlectuur. Vaak gaat die ofwel over bedrogenen of over bedriegers. Trends in strandlectuur zeggen wellicht nog meer over de tijdsgeest dan die van het strandtextiel of de verhouding tussen actieve en eerder passieve badgasten.

Zelfs aan het eten en drinken op het strand. Meestal wordt er alcohol en frisdrank gedronken, en sandwiches (met zand natuurlijk). Of gewoonweg fastfood.

Soms springt er ook iets tussenuit. Eergisteren zag ik bijvoorbeeld tussen eb en vloed een koppel dineren aan een keurig gedekte tafel bij kaarslicht en bloemen. Met bediening en al. Toen mijn vriendin en ik langs kwamen gewandeld, vroegen ze om een foto te trekken als aandenken. Hij had haar net ten huwelijk gevraagd.

Een halfuurtje in getemperde zon, meer is schadelijk

Zelf probeer ik eerder zen te zijn op het strand. Als ik al op het zand zit, wat zelden gebeurt, laat ik mij bijvoorbeeld voorlezen. Een boek lezen op het strand lukt mij totaal niet.

Wanneer ik rijk ben, zal ik op mijn privé-strand wel een professioneel actrice inhuren om dat te doen. Voorlopig doe ik het nog met een geluidsopname op mijn mp3-spelertje. Op vlak van strandtextiel moet van boven alles en van onder tot aan de knieën bedekt. Niet omdat ik de zon vrees, wel de commentaar en blikken van wie niet om kan met mijn letsels.

Van zonnen op zich hou ik niet zo. Behalve dat het passief is, vind ik het geen zicht. Als ik die mensen zie zonnen, lijken ze wel stervende paarden op een zanderige vlakte. Af en toe komen er zelfs van die dikke vliegen op zitten. Als ze er te lang liggen, lijken ze op kreeften, knalrode tomaten die daarna met de gebakken peren zitten.

Toch kan ik het soms niet laten met mijn ogen dicht op het strand te liggen. Liefst op een afgelegen plek. De oortjes op en ver weg het ruisen van de zee. Voor de zeelucht en het geluid van de zee vooral. Uiteraard goed ingesmeerd natuurlijk. En stiekem glurend naar de mooie meisjes natuurlijk.

Toch is zonnen niet gezond, lees ik in ‘Ons Strand’. Meer dan een halfuurtje per dag zou al schadelijk zijn. Een mens zou er ook vroegtijdig dement van worden, door oververhitting van de hersenen. Voor de vitamine D hoef ik het alvast ook niet te doen. Door een genetische afwijking neemt mijn lichaam dit niet op natuurlijke wijze op.

Dat het zomer is

Het is zomer in de mooiste badstad van het heelal. Zonder bescheidenheid staat het op het ‘Beach Café’ geschilderd. Dat het hier zomert, is aan veel te merken. Aan de langere rijen in de plaatselijke supermarkt. Aan de vragen die ik krijg op straat, in alle mogelijke talen.

Aan de schaarste van onbezette parkeerplaatsen en het getoeter van zenuwachtige bestuurders. Aan zonnecrème smerende mensen en ijsjes likkende kindjes die half of volledig naakt aan de kant van de weg plassen. Aan dronken thuislozen aan de supermarkten. Aan avond – en rommelmarkten, met optredens van (voor mij) volstrekt onbekende schlagerzangers. Aan de zon en de hitte, aan de hooikoorts die mij pakt, en aan toeristen, véél toeristen.

Verandering van levensritme

De eerste dagen is het wel aan meer wennen. Aan het andere levensritme vooral. Geen vrijwilligerswerk. Geen andere vragen of opdrachten. Een omschakeling van kledij en schoeisel, van televisieseries, van voeding, van alles eigenlijk.

De omschakeling moet eigenlijk al vroeger beginnen als het goed zit. Van eind april tot eind mei. Er ontstaat een lichte paniek als ik dan nog niet weet hoe ik de zomer zal doorkomen. Het opstellen van zomerdoelen, van activiteiten, van alternatieven ingeval van verveling … is altijd een hele klus.

Het heeft wel een tijd geduurd voor ik snapte dat de beste tijd om zomerkledij te kopen niet in de zomer maar in de lente is. Dit jaar ben ik er op tijd bij geweest. Dankzij mijn vriendin. Ook al was het niet evident zomerkledij te kopen begin mei, toen het nog koud was en volop regende.

Anders dan vorige jaren, kan ik nu dus perfect contextconform met mijn dame naast anderen flaneren. Even dacht ik eraan om me kunstmatig te laten bruinen, maar het moet ook niet te gek worden. Bovendien : wit is het nieuwe bruin, en groen is het nieuwe zwart deze zomer.

Anders van vorige jaren ben ik nu ook meer op zen gericht. Zonder zen is een zomer zonde. Niet alleen zen om te vertragen maar ook voor de terugslag van wat voorbij is. Je zou ’t ook mindful kunnen noemen, of leven in het nu, of er niet mee inzitten dat je gejost bent … in elk geval kan ik er niet zonder in de zomer, of ik wordt zot.

Verandering van atmosfeer

Zen is vooral nodig om de veranderende atmosfeer aan te kunnen. De veranderingen in hoe het leven zich afspeelt in de omgeving, vergt veel gewenning. Aan de dagen waarin de zon niet onder lijkt te gaan. Aan het vrouwelijk schoon en de joie de vivre van mensen op straat. Aan de andere geuren, kleuren, het fellere licht, de luchtdruk, de samenstelling van de lucht … teveel om op te noemen.

Ook aan het vuurwerk elke avond vlakbij mijn slaapkamer. Waar ik met oordopjes, vanachter mijn raam, naartoe kijk. Aan laat gaan slapen, omdat mijn vriendin en ik op een terrasje nog iets zijn gaan drinken. Aan de wespen en de bijen die op zoete dranken afkomen. De bromvliegen en muggen die me ’s nachts uit de slaap halen. Die met een arsenaal aan mechanische, chemische en biologische oorlogsvoering aangepakt worden.

Ook aan de hitte, zowel overdag als ’s nachts, is het wennen. Er is eerst en vooral de overschakeling van kledij en schoeisel. Die moeten eigenlijk al in huis zijn als de lente eindigt. Dit jaar is het eens wel gelukt, maar meestal ben ik daar ruimschoots te laat in.

De nachten zijn vaak het moeilijkst. Er is niet alleen de overschakeling van winterdons naar zomerlaken, en van nachtkledij. De nachten zijn ook korter en lastiger door te komen. Het is vroeger licht en later donker. Extra verduistering is dus geen luxe als je gevoelig bent voor licht zoals ik.

Mooi in het ritme

Zodra die gewenningsperiode voorbij is, zit ik mooi in het ritme en geef ik me ten volle over aan de zomer. Aan doen wat ik graag doen en meer tijd kunnen vrijmaken om dat te doen met wie ik graag heb.

Het is een tijd van buiten zijn, de huid verluchten en het leven volop leven. Een tijd van het zomerprogramma dat ik in de lente heb opgesteld. Met af en toe een toevallige ontmoeting, een inval, een creatieve vondst, onverwachtse wendingen die het leven vaak positief veranderen.

Af en toe overvalt mij een mengeling van melancholie en migraine

Zomers kunnen ook negatieve ervaringen, herinneringen en gedachten oproepen. Het is geen gemakkelijke tijd. Op een zomer bereidt ik meestal goed voor. Het is, samen met de wintervakantie, de periode om in een diepere depressie te vallen. Verveling is daar minder bij dan vroeger. Daar zorgt meer overzicht in de tijdbesteding voor en een toolbox voor alle mogelijke omstandigheden. Ik denk dat ik me stilaan nuttig en in stilte kan bezighouden zonder anderen te storen.

Af en toe overvalt mij in de zomer wel een mengeling van melancholie en migraine. In een aantal omstandigheden ben ik niet te beroerd dat pillen voor te nemen. Maar als ik thuis ben, verkies ik dat te beperken en in een donkere kamer te liggen. Tenzij dat niet helpt natuurlijk.

Ik probeer me dan niet te veel te ergeren aan wie zegt de buiten in de zon zitten, bruinen of onder de mensen komen helpt. Helemaal ongelijk hebben ze niet, maar vooral als het koeler, stiller, rustiger is, of in een lommerrijke omgeving. Helaas slaat de migraine dan wel om in melancholie en diepe mijmeringen. En levensbeschouwelijke vragen als ‘Waarom kan ik niet zoals anderen in de zon lopen?’

De zomer is een van de periodes waar angsten het meest komen opzetten. Op die momenten heb ik het gevoel er alleen voor te staan. De meeste mensen op wie ik anders een beroep kan doen, zijn (verdiend) in vakantie. Onbereikbaar. Net als in de wintervakantie trouwens. Een extra visite aan de psychiater en voldoende medicatie zijn dus zeker niet geen luxe.

De zomer is (uiteraard) ook genieten

De zomer is uiteraard ook genieten. Dat probeer ik bewust niet op te zoeken. Het komt of het komt niet.

Zo geniet ik van de zon die, als ze niet te sterk is en samen gaat met een fris briesje, mijn gemoed positief stemt. Van even de geld – en andere zorgen proberen te vergeten. Van routines zonder schuldgevoel of taakjes waar ik mijn hoofd bij kan leegmaken. Zoals mijn boekenkast afstoffen.

Van flaneren met mijn vriendin, al dan niet met voeten in het warmere zeewater. Van de tijd om te lezen en te schrijven. Van de zomerorkestjes en virtuozen die voor wat geld incognito spelen in de winkelstraten. Soms zelfs van sommige schlagerzangers die voor televisieopnames komen lippen.

Ook van Zomergasten op VPRO, waar ik elk jaar naar uitkijk. Van het theaterfestival in mijn stad, waar ik de intiemere voorleessessies of soms een toneelstuk bijwoon. Van af en toe een hitteonweer die verluchting brengt.

Tot slot: de omslag begint half augustus

Half augustus is er een omslag. In mijn gemoed vooral, ik krijg dan het gevoel dat de eindmeet in zicht is, dat ik het weer eens overleefd heb. Er is weer meer parkeerplaats in de buurt. De bouwsector begint weer te zagen en te boren. De meeste toeristen trekken stilaan weg. De wolken nemen toe. De laatste avond – en rommelmarkten proberen het zomerse gevoel nog wat te rekken. Maar dan is het voorbij, die mooie zomer. Dan is het terug naar de orde van de dag. De voorbereiding van de winter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s