Telkens ik spreek of schrijf over mijn autisme, en het belang dat ik hecht aan voorbereiding, krijg ik de reactie ‘ja maar, je kan toch niet alles van vooraf weten’. Dat klopt gedeeltelijk en dat is een voortschrijdend inzicht geweest. In deze blog sta ik stil bij wat deze vaak gebruikte term voor mij betekent en waarom ik merk dat het bij heel wat mensen om mij heen nog moeilijk ligt.
“Ik vraag me af of iemand met autisme de (soms pijnlijke) waarheid vertelt, eerder dan een leugentje om bestwil, zelfs als hij of zij zeker weet dat hij/zij daarmee de gevoelens van een ander kwetst?” schrijft Noah in de mail die hij me stuurt. Zijn vraag probeer ik in deze blog genuanceerd en vanuit mijn eigen ervaringen te beantwoorden.
1000 vragen aan jezelf, nummer 86 , met vragen over wat vakantie voor mij betekent, wat de grootste luxe is op vakantie, of ik de actualiteit volg tijdens de vakantie, waaraan ik het meest denk in die periode, of ik tijdens de zomer wel eens overweeg mijn leven volledig open te gooien, wat ik liever niet wil verliezen op vakantie, voor welke luxe ik graag meer betaal op reis, wat de leukste reis is die ik ooit heb gemaakt, en wat ik lees op vakantie.
“Ik zou graag van je weten hoe het voor jou voelt, hoe het voor jou is, om man te zijn, en tegelijk autistisch, of autisme te hebben?”, vraagt Lana (tot vorig jaar Lander) me via mail. Op deze moeilijke vraag probeer ik in deze blog een zo genuanceerd mogelijk antwoord te geven.
Een paar weken geleden ben ik veranderd van routine: in plaats van roddelbladen te lezen, las ik elke middag na de maaltijd, een stuk uit de Dikke van Dale, het groot woordenboek van de Nederlandse taal. Daarin ontdekte ik wat de Dikke schreef over autisme. In deze blog ga ik daarop in en vraag ik me af waarom dat niemand daar een probleem mee heeft.
Alfonsien (‘Sien voor de vrienden), een jonge alleenstaande vrouw met autisme, stuurde me onlangs een mailtje met de vraag of de diagnose voor mij ook zo’n schok was, en hoe ik die eerste weken of maanden beleefde. In deze blog probeer ik vanuit eigen ervaringen te beschrijven hoe ik mijn diagnose beleefde en welke lessen ik eruit trok.
Janne, lezeres en moeder van een zoon met autisme, stuurt me een mailtje. Ze wil graag weten of een visuele communicatiestijl of visuele ondersteuning bij communicatie bij mij helpt. Ze wil ook graag weten hoe ik dat concreet invul. In deze blog probeer ik vanuit mijn eigen ervaring en met nuance een antwoord op te geven.
Je kent ze vast, die plaatjes met twee cirkels, waarvan de kleinste benoemd is als ‘comfortzone’ en de grotere als ‘het leven van je dromen’ of ‘where the magic happens’. Steeds vaker wordt die schadelijke mythe, gebaseerd op muizenonderzoek, gelukkig doorprikt. Geïnspireerd door een recent opinie-artikel in De Standaard probeer ik in deze blog mijn ervaring met comfortzones te beschrijven en waarom het beste daarbinnen gebeurt (en dat erbuiten slechts een van de elementen is die bijdraagt tot een goede comfortzone).
Tistje 