Het verhaal van Lisa … autisme en vrouwen
Af en toe sturen lezers mij een tekst toe die hun verhaal belicht. Als de afzender daarin toestemt publiceer ik een geanonimiseerde bewerking. Het verhaal van Lisa verscheen eerder op mijn Facebookpagina.
Af en toe sturen lezers mij een tekst toe die hun verhaal belicht. Als de afzender daarin toestemt publiceer ik een geanonimiseerde bewerking. Het verhaal van Lisa verscheen eerder op mijn Facebookpagina.
Een van de schrijfopdrachten deze week is ‘wat maakt een autistische persoon uniek’. Ik probeer daar een genuanceerd en volledig uniek antwoord op te verzinnen.
Af en toe krijg ik via het systeem dat deze blog beheert, suggesties, een insteek om iets over te schrijven. Meestal zijn dat vrij oppervlakkige insteken die me weinig inspireren. Of, het tegenovergestelde, het zijn suggesties die me net veel te ver doen afdwalen, en vervolgens eindigt het resultaat in het archief, ergens op een harde schijf die ik dan uit het oog verlies. Wat ik liever zou willen doen, schrijf ik in deze blog.
Emma, lezeres van deze blog en gezinsbegeleider-in-spé, vraagt me of ik een idee heb welke conflicten het meest voorkomen tussen koppels waarbij er autisme betrokken is, en eventueel autistische koppels. Dat kan ik uiteraard niet veralgemenen, omdat ik geen zicht heb op alle koppels waarbij er autisme betrokken is, laat staan autistische koppels. Trouw aan de opzet van deze blog, benoem ik vanuit mijn eigen ervaring en kennis enkele conflicten benoemen waarvan ik vermoed of al heb ervaren dat ze vaker voorkomen.
Af en toe sturen autistische en niet-autistische lezers mij een verhaal toe, van zichzelf of van iemand anders. Ik publiceer dit dan, met hun toelating.
Charlie, lezeres van mijn blog, wil graag weten wat ‘autistische identiteit’ precies betekent, in de eerste plaats in het algemeen, en verder hoe het mijn persoonlijk leven bepaalt.
‘Meestal zeg ik niet dat ik autistisch ben, hoewel ik daar zelf niet aan twijfel’, begint Karel, die sinds enkele jaren een autismediagnose heeft’, zijn mail. ‘Ik raak telkens overstuur als ik in zo’n geval een vraag teruggeworpen krijg. Dat gebeurt meer dan ik zou willen. Ik zit daar nadien dan tot weken mee in mijn hoofd. Ik wou dat ik een beetje meer ad rem was, en gewoon iets eruit kon floepen, ook al zou dat tot een ruzie geleid hebben. Onlangs kreeg ik weer zo’n vraag, waarvan ik me afvraag hoe die mensen er toch op komen zoiets aan mij te vragen. ‘Geloof in je autisme’, klonk het toen. Wat kan een mens daar nu voor zinnigs op antwoorden? Weet jij misschien iets?” Ik probeer deze vraag vanuit eigen ervaring en met de nodige nuance te beantwoorden.
Wie de volgende weken op zoek gaat naar afbeeldingen over autisme of nieuws ziet, zal vast een van de 58 symbolen van autisme zien. Maar hebben we wel nood aan zo’n symbool, en waartoe zou het dienen?