De Nederlandse lezeres Lydia stelde een vraag via mail : “Op sociale media en in de pers lees ik dat mensen met autisme verbazend goed om kunnen met de lockdown en fysiek afstand houden. Zou dat kunnen omdat autisten in grote mate introvert zijn? Of zou die prestatie komen door een van hun andere talenten?” In deze blog probeer ik er een genuanceerd antwoord op te geven.
Bio-ethicus prof. dr. Kristien Hens (UAntwerpen en een beetje KU Leuven) stelt de vraag wat de reden is dat autisme werkt als diagnose in een nieuw boek ‘Dynamieken van autisme. Een ethisch-filosofische reflectie’ (Gompel-Svacina, 2020)
Iedereen krijgt spam, maar als je ze wel eens leest, springen er pareltjes naar voor, niet van geloofwaardigheid (ik klik uiteraard nooit verder) maar van verwondering. Af en toe schrijf ik in mijn dagboek een zin over wat ik las. Deze tekst is daar een collage van, van mijn ‘spam-familie’.
Te pas en te onpas noemen mensen iets ‘historisch’ of spreken ze van een ‘historisch moment’. In ons persoonlijk leven zijn er wel wat historische momenten, of kantelpunten. In deze blog vertel ik over een van die momenten in mijn leven, die ook wat ‘historisch’ is.
Een (zelf)motiverend tekstje geschreven, enkele jaren geleden, op een zonnige lentedag in het park, met zicht op de vijver, en in verbeelding een gevoel van geluk.
Naast vragen rond ‘boredombusters’ (middelen die verveling verdrijven) of tips om met irritatie om te gaan, is de meest gestelde vraag in mijn mailbox op dit moment: “Zou jij me kunnen zeggen wat jij op dit moment, tijdens deze ‘coronacrisis’ het meest nodig hebt, of welke tips je kan geven aan ouders of mensen met autisme?”. In deze blog probeer ik deze zo genuanceerd mogelijk vanuit eigen ervaringen en observaties te beantwoorden.
In haar lezenswaardig artikel ‘Ik wil dood’ in de vorige editie van Sterk, het tijdschrift van Autisme Centraal, gaat educatief medewerker Jessica Léonard in op dit onderwerp. Ik las het artikel en probeer hierna de hoofdlijnen mee te geven, met enkele bijgedachten vanuit eigen ervaringen en gedachten.
Het is hier zelden zo druk geweest de voorbije drie weken. Zowel in mijn hoofd, binnen– als buitenshuis. Drie weken ophokplicht lijken hun tol te eisen, merk ik, en niet enkel van mij. Maar er is ook hoop, positieve creativiteit en liefde. Hoe ik en mijn omgeving omgaan met hoop en leven in besmettelijke tijden, leest u in deze blog.
Tistje 