Een historisch moment in mijn leven … autisme en verandering

Foto van mostafa meraji op Unsplash

 

Er is niet zoiets als kleine verandering. Wat voor de ene een kleine verandering lijkt, kan voor de andere een abrupte breuk met al het vertrouwde lijken. Die gedachte zette ik precies twee jaar geleden online. Met erbij een passende afbeelding. De vriendelijke lui bij Facebook lieten het mij daarnet weten. Net zoals ze mij binnen enkele jaren zullen herinneren aan het ‘historische’ moment van nu.

Toen ik de foto en de tekst bekeek, bedacht ik dat het net zo is voor de term ‘historisch’. In de halve eeuw die ik jong ben, is er al zo vaak gesproken over iets ‘historisch’, dat het gebruik van de term in gesprekken of in de media voor mij maar weinig indruk maakt. Mensen lijken het te pas en te onpas te gebruiken. Misschien is het toeval, maar ik heb de indruk dat het aantal ‘historische’ momenten vooral de laatste vijf jaar enorm toegenomen. Sommige mensen denken echt dat ze tegenwoordig in een ‘historische tijd’ leven, maar dat vind ik eerst en vooral veel te vroeg en daarnaast ook moeilijk te geloven.

Ik vind het wel kunnen dat iemand spreekt over historische momenten in zijn of haar eigen leven. Je kan het ook kantel – of scharnierpunten of afslagen op rotondes noemen. Deze ‘lock-up’-periode triggert me soms erbij stil te staan. Meestal doe ik dat niet, het waren op het moment meestal geen grote of plezierige momenten, dat werden ze pas nadien, net zoals een berg pas groot wordt vooraf (als je er tegenop ziet) en nadien (als je afgedaald bent).  Het stilaan doet me vaak ook denken aan al het minder leuke wat voordien en nadien is gebeurd.

Mijn vermoedelijk eerste historische moment was, behalve geboren worden, de uitreiking van de ‘prijs voor de verdienstelijkste laatstejaarsleerling’ aan het einde van mijn humaniora, toen ik 18 was. Die kreeg ik uit de handen van een professor van de Universiteit Gent voor mijn ‘verdiensten in het vak Geschiedenis.

‘Geschiedenis is niet zozeer een vak, zelfs geen hobby of obsessie, maar een passie voor jou’ klonk zijn speech veel te luid voor een volle theaterzaal met medeleerlingen, ouders, speciale genodigden en een orkestje. Ik was onder de indruk maar toch vooral overprikkeld.  Gelukkig kon ik van al dat licht, geluid, geuren en gedoe gauw bekomen. Mijn moeder en ik bleven niet zo lang.  ‘Een historisch moment’, hoorde ik een medeleerlinge nog net zeggen voor ik de zaal uitging, ‘voor zo’n saai vak drie keer na elkaar negentig procent halen. Il faut le faire. Maar ja, die jongen heeft dan ook geen leven’.

Intussen zijn er veel historische momenten gepasseerd. Of dat hoor ik wel eens van mensen die erbij waren, samen met mij.  Het waren meestal gebeurtenissen waar ik net niet bij aanwezig was. Zoals die keer dat een auto ontplofte net toen ik om de hoek ging van een straat in Parijs. Of die keer dat de schoolreis ei zo na afgebroken werd omdat er in het hotel, waar we de vorige dag vertrokken waren, een dodelijk virus uitbrak. Historische momenten waar ik met heimwee naar toe kijk, hebben eigenlijk maar één ding gemeen: ik was op mijn eentje. Kwak kwak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.