Effy Vanspranghe in [samen] spelen: spel en spelen autismevriendelijk aanpassen volgens sociale niveaus (Epo/Autisme Centraal, 2019) over het belang van ‘je alleen leren bezighouden’ voor mensen met autisme en hun omgeving, eerder dan steeds de nadruk leggen op ‘leren omgaan met anderen in veel situaties’.
Bespreking van het boek ‘Crime and Autism Spectrum Disorders: myths and mechanisms’, over de verhouding van autisme en criminaliteit, en hoe de twee belangrijkste uitdagingen, verstaan van de rol van autisme bij criminaliteit en een meer onbevooroordeelde behandeling door Justitie en Politie van verdachten met autisme.
Luca Dellanna, ingenieur en self-made autismekenner, in ‘The world through a magnifiying glass: a new theory to explain autism’ (zonder uitgeverij, 2018) over het verschil tussen mensen met en zonder autisme wat betreft de waarneming en betekenisverlening van de wereld.
Een jong volwassen man werd gearresteerd voor een reeks van racistische agressie tegen medisch personeel in een algemeen ziekenhuis. Hij blijkt autisme te hebben, een uitgesproken allergie tegen mensen met een ander dialect dan het zijne en moeite om dit onder woorden te kunnen brengen. Deze situatie staat beschreven in een recent terug verschenen brochure voor politie om met mensen met autisme om te gaan .
In deze blog ga ik in op een aantal tendensen als het gaat om positieve elementen van (leven met) autisme maar ook de versnippering van ideeën daarover in onze samenleving, ook bij mensen met autisme zelf. Ik gebruik daarvoor mijn eigen ervaringen en inzichten maar steun ook op recent Brits onderzoek dat een groep mensen met autisme bevroeg over de thema’s die zij belangrijk vonden in de positieve beleving van autisme. Ook de invloed van de omgeving (ouders, familie, hulpverlening) blijkt hierin belangrijk.
Maartje Hip, een Nederlandse vrouw met autisme, over haar invulling vroeger en nu van het begrip “fantasie’, uit haar onlangs verschenen boek “Angel in mijn hart: diagnose stoornis in het autistisch spectrum bij vrouwen op latere leeftijd” bij uitgeverij Aquazz
Telkens ik spreek of schrijf over mijn autisme, en het belang dat ik hecht aan voorbereiding, krijg ik de reactie ‘ja maar, je kan toch niet alles van vooraf weten’. Dat klopt gedeeltelijk en dat is een voortschrijdend inzicht geweest. In deze blog sta ik stil bij wat deze vaak gebruikte term voor mij betekent en waarom ik merk dat het bij heel wat mensen om mij heen nog moeilijk ligt.
“Ik vraag me af of iemand met autisme de (soms pijnlijke) waarheid vertelt, eerder dan een leugentje om bestwil, zelfs als hij of zij zeker weet dat hij/zij daarmee de gevoelens van een ander kwetst?” schrijft Noah in de mail die hij me stuurt. Zijn vraag probeer ik in deze blog genuanceerd en vanuit mijn eigen ervaringen te beantwoorden.
Tistje 