Hilde Claes, politica en moeder van een zoon met autisme, in De Standaard van 14 juli 2020 over de invloed van haar emoties op haar zoon en de voelsprieten die mensen met autisme hebben.
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder, zijn volgens de krant De Standaard zeven levensmotto’s van de Nederlandse zanger Ramses Shaffy in een lied dat ook vandaag nog inspireert. De Standaard gebruikt het als aanvulling van een reeks interviews over veerkracht, verlies en verlangen. Met zicht op zee in de verte, op veilige afstand van slierten strandgangers, heb ik hieronder een poging gedaan mijn invulling van de zeven van Shaffy weer te geven.
Tijdens de ‘mini-semi-pseudo’-lockdown naar aanleiding van de Covid-19 situatie leerde ik Hei Hei (of ‘hei hei’) kennen. In deze korte blog verklaar ik wat mij het meest aansprak aan deze kleine haan (die in de Engelse versie ontmannelijkt wordt tot ‘chicken’)
Veel mensen met autisme zijn sterk gemotiveerd om vrienden, relaties en hechte familiebanden te hebben, hoewel autisme vaak veralgemeend wordt als een aandoening die de sociale interactie negatief beïnvloedt. In verhalen van mensen met autisme, uit de eerste hand, lijkt het vooral dat autistische mensen zich comfortabel en op hun gemak voelen bij andere autistische mensen. Maar is dat werkelijk zo? In deze blog lees ik een onlangs gepubliceerd onderzoek vanuit mijn eigen ervaringen als mens met autisme bij andere autisten.
1000 vragen aan jezelf, nummer 85, met vragen over verhuizen naar een andere stad of ander land, advies aan nieuwe borelingen, ooit gek of geniaal beschouwd, wat of wie krijgt je ’s ochtend uit bed, maken de dingen die jou gelukkig maken ook anderen gelukkig, vasthouden aan wat je eigenlijk zou moeten loslaten en wat het ene is dat je nog niet hebt gedaan dat je heel graag wil doen.
1000 vragen aan jezelf, nummer 84, met vragen over ongerust zijn om goed te doen versus goede dingen doen, dineren met drie mensen en horen dat ze roddelen over je vriend(in), hoe je iemand zou ontslaan, tevreden zijn met wat je doet, het enige wat je zou veranderen aan de wereld, en je levensloop in de hand gehad hebben.
Een jaar of zeven geleden, in juli van 2013, kwamen Sophie en Kaat, twee jonge vrouwen die werkten aan een project van mensen met lijdensdruk die iets positief maakten van hun leven, bij mij op bezoek. Sinds kort is dit interview uit embargo gekomen, en mag ik het op mijn blog zetten. Sommige ideeën zijn misschien wat voorbijgestreefd, en uiteraard ben ik veranderd, maar ik laat het hier graag nog eens langskomen. Sophie is helaas reeds overleden, en Kaat woont in het verre Samoa.
In gesprekken kom ik af en toe uitspraken tegen als ‘ik mis zoals je vroeger was’ of ‘je bent geen haar veranderd’, maar ook ‘je moet jezelf vinden’, of ‘trek je niets aan van anderen maar wees jezelf’. In dit stuk een korte beschouwing en wat ik daar vanuit eigen ervaringen van probeer te maken.
Tistje 